ผนังห้องของตึกแฟลตบางจนแทบกันเสียงไม่ได้ เมื่อครู่เพื่อนบ้านหลายคนก็ชะโงกหน้ามาดูแล้ว แต่ยุคนี้บ้านไหนไม่ตีลูกบ้างล่ะ? อีกอย่าง ซูต้ากังก็วางอำนาจบาตรใหญ่มาแต่ไหนแต่ไร ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเข้าไปหาเรื่องจริง ๆ
ภายในห้อง บรรยากาศเย็นเยียบราวกับสายน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง
หวังชุ่ยเหลียนกลอกตาไปมา สายตากวาดสลับระหว่างซูเป่าจูที่หน้าเปื้อนเลือด กับซูเนี่ยนเซิงที่ดูราวกับเทพอสูร
ในใจเธอตัดสินใจเลือกข้างไปนานแล้ว เงินสินสอด 300 หยวนเข้ากระเป๋าเรียบร้อย ถ้าจะให้คืน ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ส่วนท่าทางราวกับจะกินคนของซูเนี่ยนเซิงในตอนนี้ก็บ่งชัดว่าไม่มีทางยอมแต่งออกไปอย่างว่าง่าย
ทางเลือกที่เหลือก็มีเพียง...
“แม่! อย่าไปฟังเธอนะ! หนูเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่นะ!”
ซูเป่าจูคุ้นเคยกับแววตาแบบนี้ของหวังชุ่ยเหลียนดี นั่นคือสายตาของคนที่ชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียแล้วเตรียมสละหมากตัวหนึ่งทิ้ง เธอกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “พี่ใหญ่กับพี่รองใกล้กลับมาแล้ว! พอพวกเขากลับมา ต้องตีอีสารเลวนี่ให้ตายแน่!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ก็มีเสียงฝีเท้าหนักอึ้งและวุ่นวายดังมาจากทางเดิน พร้อมเสียงผิวปากอย่างนักเลงและเสียงด่าทอพึมพำ
“โธ่เว้ย วันนี้ดวงซวยชะมัด เสียไปตั้งห้าหยวน!”
“จะกลัวอะไร กลับไปขอเงินจากนังตัวถ่วงนั่นสิ ได้ยินว่ากลับไปบ้านตระกูลซูแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่เอาเงินกลับมา ฉันจะหักขามัน!”
เสียงห้าวหยาบจากนอกประตูทำให้คนในห้องมีปฏิกิริยาต่างกันไป
ซูต้ากังกับหวังชุ่ยเหลียนเหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต หลังที่ค่อมงออยู่พลันยืดขึ้นไม่น้อย ส่วนซูเป่าจูถึงกับร้องไห้ด้วยความยินดี ราวกับมองเห็นแสงแห่งความหวังที่จะพลิกสถานการณ์
“เย่าจู่! เย่าจง! รีบเข้ามาเร็ว! มีคนจะฆ่ากันแล้ว!”
หวังชุ่ยเหลียนตะเบ็งเสียงร้อง เรียวแหลมบาดหู
“ปัง!”
ประตูผุพังที่แทบจะพังอยู่แล้วถูกเตะซ้ำอย่างแรงจนเปิดผาง ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสองคนเดินกร่างเข้ามา
ซูเย่าจู่ที่เดินนำสวมเสื้อลายดอกเปิดอก ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหยาบกร้าน ในมือยังถือเหล้าขวดหนึ่งที่เหลืออยู่ครึ่งขวด ส่วนซูเย่าจงที่เดินตามมาผอมกว่าเล็กน้อย แต่แววตาอำมหิต ในมือเล่นมีดพับสปริงไปมา