“ซูเว่ยกั๋ว พวกเรามาจากคณะตรวจสอบส่วนมณฑล จำสถานะของตัวเองตอนนี้ไว้ให้ดี!”
ซูเว่ยกั๋วกำไม้คานที่เหลาแหลมไว้แน่นทั้งสองมือ ก่อนหันไปมองภรรยากับลูก ๆ แล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง สุดท้ายก็โยนไม้คานทิ้งลงพื้น
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งฉวยโอกาสพุ่งเข้ามา ใช้เข่ากระแทกท้องซูเว่ยกั๋วอย่างแรง
ซูเว่ยกั๋วครางอู้อี้ งอตัวล้มลงกับพื้น
“ซูเว่ยกั๋ว!” หลินหว่านซูร้องเสียงหลง สะบัดมือซูหมิงจูแล้วจะพุ่งเข้าไปหา
ชายฉกรรจ์อีกคนเหวี่ยงมือกลับมาตบหลินหว่านซู
“หยุดนะ!”
ฝ่ามือยังไม่ทันฟาดลงมา เสียงตวาดกึกก้องก็ดังสนั่นมาจากนอกประตูรั้ว
หวังต้าจู้ตาแดงก่ำ ในมือถือพลั่วเหล็กขึ้นสนิม พาชายฉกรรจ์วัยหนุ่มจากหมู่บ้านเดียวกันกว่าสิบคนบุกเข้ามาในลานบ้าน
พวกเขาถือจอบ ไม้คาน และเคียว รีบเข้ามาคุ้มกันคนตระกูลซูไว้ด้านหลัง
สีหน้าหลี่เซิ่งลี่พลันเคร่งขรึม
เขาจ้องหวังต้าจู้ แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตาเรียวสามเหลี่ยม “พวกแกคิดจะทำอะไร? คิดจะต่อต้านรัฐบาลหรือไง?”
หวังต้าจู้จ้องหลี่เซิ่งลี่เขม็ง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง “หัวหน้าหลี่ ผมไม่เข้าใจหลักการอะไรยิ่งใหญ่หรอก ผมรู้แค่ว่าหมอซูช่วยชีวิตเมียกับลูกผมไว้! ถ้าไม่มีเธอ ตระกูลหวังของเราคงสิ้นทายาท! วันนี้ใครกล้าแตะต้องคนตระกูลซูแม้แต่เส้นผม ก็ต้องข้ามศพหวังต้าจู้คนนี้ไปก่อน!”
“ใช่! ผู้มีพระคุณของต้าจู้ก็คือผู้มีพระคุณของพวกเรา! ถ้าคิดจะแตะต้องคนตระกูลซู ก็ถามจอบในมือพวกเราก่อนว่าตกลงหรือเปล่า!” ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนด้านหลังร้องรับพร้อมกัน ก่อนก้าวมาข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง เครื่องมือทำไร่ในมือชี้ไปยังหลี่เซิ่งลี่กับพวก
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที ราวกับพร้อมปะทุเป็นการต่อสู้
หวังเต๋อฟารู้สึกผิดอยู่แล้ว พอเห็นภาพตรงหน้า ก็รีบหดตัวไปหลบหลังหลี่เซิ่งลี่ โผล่หัวออกมาเพียงครึ่งเดียวแล้วกระทืบเท้าด่ากราด “หวังต้าจู้! แกบ้าไปแล้วหรือไง! นี่แกกำลังต่อต้านคณะกรรมการปฏิวัติ! หัวหน้ากองอยู่ไหน? หวังเถี่ยจวินหายหัวไปไหน ทำไมไม่มาจัดการลูกชายตัวเอง!”