“เนี่ยนเป่า...”
สองคำนี้ดังก้องราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้วงความคิดของซูเนี่ยนเซิง
เนี่ยนเป่า...
ชื่อนี้เป็นคำเรียกเฉพาะที่พี่ชายแท้ ๆ ของเธอในชาติก่อนใช้เรียกเธอ
เขาบอกว่าเธอเป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัว
ตอนนั้นแม้แต่พ่อกับแม่ก็เรียกเธอแค่เสี่ยวเป่า มีเพียงพี่ชายที่เรียกเธอว่าเนี่ยนเป่า
ร่างของซูเนี่ยนเซิงแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอนิ่งงัน สมองขาวโพลน
เธอมองคนในอ้อมแขนอย่างเหม่อลอย มองดวงตาคู่นั้นที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดแน่น ทั้งปวดหน่วงทั้งอึดอัด จนแทบหายใจไม่ออก
พี่ใหญ่...เขา...เขา...
เขาคือ...พี่ชายแท้ ๆ ของเธอ!
เมื่อรู้ความจริงเช่นนี้ ขอบตาของซูเนี่ยนเซิงก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เธออ้าปาก อยากเรียกคำว่า “พี่” แต่ในลำคอราวกับมีก้อนสำลีอุดอยู่ ส่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เมื่อเห็นขอบตาแดงเรื่อของเธอ แววเจ็บปวดในดวงตาของซูอวิ๋นเยี่ยก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
เขาออกแรงทั้งหมดที่มี ฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายเสียดสีกัน
“เนี่ยนเป่า...ไม่ต้องกลัว...พี่อยู่นี่...”
พูดจบ แววตาของเขาก็ค่อย ๆ เลือนหายไปราวกับน้ำลด ความเฉียบคมและแจ่มชัดในดวงตาจางหายไปอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยความพร่าเลือนและอ่อนล้าอีกครั้ง
เปลือกตาของเขาปิดลงอย่างหนัก ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
“พี่!”
ในที่สุดซูเนี่ยนเซิงก็เปล่งเสียงออกมาได้ เธอตะโกนเรียกอย่างเจ็บปวด
เธอกอดชายที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนไว้แน่น น้ำตากลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หยดแล้วหยดเล่าร่วงกระทบใบหน้าของเขา