คำพูดของเสี่ยวจางราวกับก้อนหินที่กระแทกลงกลางใจของลู่ฉือหยวนอย่างแรง ก่อเกิดคลื่นโหมกระหน่ำขึ้นนับพันระลอก
มีใจให้?
เขามีใจให้เด็กคนนั้นอย่างนั้นหรือ?
ปฏิกิริยาแรกของลู่ฉือหยวนคือรู้สึกว่าเหลวไหลสิ้นดี
ถ้าเขาจะตกหลุมรักใครได้ง่ายดายขนาดนั้น แล้วจะปล่อยให้ปัญหาเรื่องคู่ครองของตัวเองค้างคามาจนถึงตอนนี้ทำไม?
ซูเนี่ยนเซิงหน้าตาสะสวยก็จริง แต่ทั่วทั้งตัวกลับแผ่กลิ่นอายดิบเถื่อนและเจ้าเล่ห์ ราวกับเม่นตัวน้อยที่ใครแตะก็ถูกหนามตำ
เขาจะมีใจให้เด็กสาวแบบนี้ได้ยังไง?
แต่…
เสี่ยวจางเป็นทหารที่เขาฝึกมากับมือ ต่อให้กล้าหาญแค่ไหนก็ไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกับเขาเด็ดขาด
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บังคับการฉินกับคนอื่น ๆ ก็ได้ยินด้วย
นั่นหมายความว่าตอนหมดสติ เขาเอาแต่เรียกชื่อซูเนี่ยนเซิงจริง ๆ
ทำไมกัน?
ลู่ฉือหยวนขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม
เขาพยายามนึกถึงช่วงที่หมดสติ แต่ในหัวมีเพียงความมืดมัวเลือนราง กับความฝันที่ทำให้หัวใจเจ็บปวดเหลือเกิน
เงาร่างในฝันนั้น…
หรือว่า…
ความคิดเหลวไหลอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจโดยที่เขาควบคุมไม่ได้
หรือว่าเงาร่างที่เขาเฝ้าตามหาในฝันมาตลอด จะเป็นซูเนี่ยนเซิง?
ไม่ เป็นไปไม่ได้
ลู่ฉือหยวนรีบปฏิเสธความคิดนี้ทันที
เขาฝันแบบนั้นมาตั้งแต่จำความได้ ตอนนั้นเขายังไม่รู้จักซูเนี่ยนเซิงด้วยซ้ำ
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
แต่ถ้าไม่ใช่แบบนั้น แล้วจะอธิบายพฤติกรรมผิดปกติของเขาได้ยังไง?
ตั้งแต่เจอเธอครั้งแรกบนรถไฟ เขาก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่ชอบมาพากล
สายตาของเขามักถูกเธอดึงดูดไปโดยไม่รู้ตัว
เขาเผลออยากหยั่งเชิงเธอ อยากแกล้งเธอ อยากเห็นเธอโกรธจนกระทืบเท้า แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้