“หลีกไป”
เสียงของซูเนี่ยนเซิงไม่ดังนัก แต่เย็นชาเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าขัด
โจวเผยหมิง แพทย์ทหารอาวุโส ผมหงอกขาวโพลน ขมวดคิ้วจนตั้งชัน ชี้หน้าซูเนี่ยนเซิงแล้วตวาด “เหลวไหล! ยัยเด็กสาวนี่มาจากไหน? คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหนกัน? คนที่นอนอยู่ข้างในคือรองผู้บังคับกองพันของกองพัน 303! เศษกระสุนกดทับอยู่บนหลอดเลือดแดงใหญ่ แค่พลาดนิดเดียวเลือดก็ทะลัก ต่อให้เทพเซียนมาก็ช่วยไม่ทัน! เธอเป็นแค่เด็กสาว จะเอาเข็มไม่กี่เล่มมาคุยโวได้ยังไง?”
“งั้นจะยืนดูเขาตายไปต่อหน้าต่อตาหรือไง?”
ซูเนี่ยนเซิงมองข้ามไหล่โจวเผยหมิงไปยังประตูเหล็กที่ปิดสนิทของห้องผ่าตัด
กลิ่นคาวเลือดฉุนรุนแรงเล็ดลอดออกมาตามช่องประตู พลังชีวิตของลู่ฉือหยวนกำลังร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวจางรีบวิ่งเข้ามา คว้าแขนโจวผู้เฒ่าไว้แน่น น้ำเสียงเจือสะอื้น “โจวผู้เฒ่า ขอร้องล่ะครับ! รองผู้บังคับกองพันของเราพร่ำเรียกชื่อคุณหมอซูไม่หยุดเลย ให้เธอลองเถอะครับ! เผื่อว่า...เผื่อจะยังมีหวัง!”
ใบหน้าของแพทย์ทหารชราบึ้งตึง เขามองเสี่ยวจาง แล้วหันไปมองซูเนี่ยนเซิง ความลังเลในใจรุนแรงยิ่งนัก
แน่นอนว่าเขารู้ว่าลู่ฉือหยวนเป็นบุคลากรคนสำคัญของกองทัพ แต่ผู้หญิงคนนี้ยังสาวขนาดนี้ จะมีฝีมือแพทย์สักแค่ไหนกัน?
จะให้เขาฝากชีวิตลู่ฉือหยวนไว้ในมือเด็กสาวที่ยังไม่ประสีประสา เขาจะวางใจได้อย่างไร?
“เสี่ยวจาง เธอนี่มันเลอะเลือนจริง ๆ! เธอก็รู้ว่าบาดแผลของรองผู้บังคับกองพันลู่หนักแค่ไหน! เศษกระสุนอยู่ในตำแหน่งอันตราย พลาดนิดเดียวก็เลือดออกมาก ต่อให้เทพเซียนมาก็ช่วยไม่ได้! เด็กผู้หญิงคนนี้จะรู้อะไรเรื่องการแพทย์? นี่ไม่ใช่ช่วยคน แต่กำลังทำร้ายคนต่างหาก!” แพทย์ทหารชราร้อนใจจนกระทืบเท้า