“อย่างมากเขาก็แค่ประท้วงด้วยวาจาสองสามคำ”
“ข้าไปฆ่ามนุษย์สักคนในอาณาเขตของเขา เขาก็จะทำเป็นหลับหูหลับตา”
“แต่ถ้าเราไม่ให้เกียรติตระกูลเทวะ นำกำลังพลกลุ่มใหญ่บุกเข้าไป นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
“ดังนั้น……”
เขาชูห้านิ้วขึ้น
“ห้าคน ก็เพียงพอแล้ว”
“อู่สิงเซียนอยู่ที่ใด!”
สีหน้าบรรดาผู้อาวุโสในตำหนักเปลี่ยนไปพร้อมกัน
อู่สิงเซียน
ห้ามหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์แห่งธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน
สมบัติล้ำค่าประจำเผ่าเซียน ถูกผนึกไว้ไม่รู้กี่หมื่นปี
“จำเป็นหรือ? แค่ฆ่ามนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น”
“ไม่ใช่ฆ่าเขา”
บรรพบุรุษเผ่าเซียนขัดจังหวะผู้อาวุโสคนนั้น
“แต่เป็นการแสดงให้มนุษย์ดู”
“มหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์ทั้งห้าลงมือพร้อมกัน บดขยี้หมากของพวกเขาต่อหน้าสายตาผู้คนในใต้หล้า”
“สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่การฆ่าคน แต่คือการทำลายการข่มขวัญทั้งปวงที่มนุษย์อุตส่าห์สร้างขึ้นอย่างยากลำบาก”
“ให้ทุกคนได้เห็นว่า สุดยอดผู้แข็งแกร่งของมนุษย์ ต่อหน้าเผ่าเซียนของข้า ไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่ลมหายใจเดียว”
เขาสะบัดมือครั้งหนึ่ง
ภายในตำหนักใหญ่ โลงหินห้าใบสั่นสะเทือนพร้อมกัน
อาคมผนึกที่ถูกปิดตายแตกร้าวทีละชั้น ไอกระแสอันเกรียงไกรห้าสายพุ่งออกจากโลงหิน พลันพัดกระหน่ำทั่วทั้งหอเทียนซู
โลงหินใบแรกปริแตก
รัศมีสีทองส่องสว่างไปทั่วทวีปเซียน