"ยอมอะไรวะ! ไอ้เด็กเวรนี่ลอบกัด!"
ร่างซีกหนึ่งของชายชราซอมซ่อสบถ
แต่แขนที่ยังสมบูรณ์อยู่ห้อยข้างลำตัว ปลายนิ้วสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
จักรพรรดิยืนนิ่งตะลึงงัน
หมัดนั้นเร็วเกินไป
เร็วจนเขาไม่เห็นวิถีหมัดชัดเจนด้วยซ้ำ จับภาพได้แค่เงาเลือนราง แล้ว...
อาจารย์ของเขาก็หายไปครึ่งร่าง
สามสหายสวรรค์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวพร้อมกัน
เป็นปฏิกิริยาจากสัญชาตญาณของร่างกาย
พวกเขาบำเพ็ญมานับหมื่นปี ผ่านสมรภูมิชีวิตมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายได้สร้างกลไกคาดการณ์ภัยอันตรายร้ายแรงไว้ตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว
และมนุษย์ที่อยู่บนเก้าอี้เข็นคนนี้ ได้กระตุ้นกลไกนั้น
"เป็นไปไม่ได้"
ในหัวของจักรพรรดิเละเทะราวโจ๊ก
เขาเข้าใจดีว่านี่คืออาจารย์ของตน
ชังเทียน หนึ่งในแปดสวรรค์ของเผ่าสวรรค์ สัตว์ประหลาดเฒ่าที่โลดแล่นเหนือทวยเทพมานับล้านปี
ฝีมือไม่ถึงสามอันดับแรก แต่ห้าอันดับแรกก็มั่นคงแน่นอน
สูสีกับตัวเขาเองด้วยซ้ำ
แต่กลับถูกคนตรงหน้า
จัดการด้วยหมัดเดียว?
หมัดที่ดูเรียบง่าย?
ไร้แม้แต่คลื่นเต๋าที่ดูดี พลังกายล้วน ๆ ทำให้ร่างอาจารย์ของเขาหายวับไปครึ่งหนึ่ง?
มนุษย์ชาติมีสัตว์ประหลาดแบบนี้ตอนไหนกัน?
ร่างซีกที่เหลือของชายชราซอมซ่อลอยอยู่ในอากาศ ขอบลำตัวที่แหลกสลายมีแสงสีทองจางเปล่งประกาย เนื้อหนังงอกขึ้นใหม่ เชื่อมต่อ และสมานกันด้วยความเร็วดุจตาเปล่า
ไม่ถึงสามลมหายใจ เขาก็ฟื้นคืนสู่สภาพเดิม
ทว่าแววตาของเขากลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับเมื่อครู่
ความสะเพร่าท่าทางไร้สาระนั้นสูญสิ้นไป หลงเหลือไว้เพียงอารมณ์ที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง