ทั้งห้องยังแค่ขั้นแก่นทอง แล้วเจ้าเป็นถึงมหาจักรพรรดิได้ยังไง

ตอนที่ 142 มนุษย์อย่างเจ้าจะแข็งแกร่งไปได้สักแค่ไหน?

7 นาที· 1.6K คำ

คนที่มาคือหลิวตี้

ตามพิกัดที่จักรพรรดิให้มา เขาข้ามผ่านห้วงอวกาศมาตลอดทาง คิดว่าพิกัดที่จักรพรรดิให้มาจะระบุตำแหน่งอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งของเผ่าเซียน

ผลคือพิกัดกลับชี้ตรงไปยังทวีปที่ปกคลุมด้วยแสงสีทองนี้

ตรงมาถึงตำหนักเซียนแกนกลางของเผ่าเซียนเลย

เพิ่งถึงรอบนอกของทวีปเซียน เขาก็สัมผัสได้ถึงปราณเซียนที่จับตัวแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง

บริสุทธิ์ ยิ่งใหญ่

สมกับเป็นเผ่าต้นกำเนิดแห่งการบำเพ็ญเพียร

ถ้าปราณเซียนที่นี่ย้ายไปดาวน้ำเงินได้หมด เกรงว่าทุกคนบนดาวน้ำเงินบำเพ็ญเพียรถึงขั้นจินตันก็ไม่ต้องใช้ศิลาวิญญาณช่วยแล้ว

เขาไม่ได้ปกปิดกลิ่นอายของตัวเอง เพิ่งออกจากห้วงอวกาศก็ได้ยินเสียงพูดดังมาจากด้านใน

“เปิดประชุมเก้าสวรรค์ ลงโทษเผ่ามนุษย์”

หลิวตี้ปรากฏตัวในตำหนักใหญ่โดยตรง

พูดสองประโยคนั้นออกไป

อากาศภายในตำหนักเซียนแข็งค้างในชั่วพริบตา

ผู้อาวุโสเผ่าเซียนหลายสิบคนยืนขึ้นพร้อมกัน บางคนถอยหลัง บางคนรวบรวมพลังปราณ

“เจ้าเป็นใคร?”

ระหว่างทางที่มา หลิวตี้พลิกอ่าน "บันทึกเก้าสวรรค์" ที่จักรพรรดิให้ไว้ก่อนหน้านี้

หนังสือเล่มนั้นหนามาก บันทึกรายละเอียดของทุกเผ่าในเก้าทวีปสวรรค์

ในนั้นแนะนำเผ่าเซียนมากที่สุด กินเนื้อที่ไปเกือบหนึ่งในห้า

ทวีปเซียน หนึ่งในเก้าทวีปสวรรค์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอาณาจักรมนุษย์ ติดกับอาณาจักรมนุษย์

ทวีปเซียนมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ความเข้มข้นของพลังปราณสูงที่สุดในเก้าทวีปสวรรค์

เผ่าเซียนมีปราณเซียนติดตัวมาแต่กำเนิด ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเหนือกว่าเผ่าอื่นมาก

ยุคโบราณกาล เผ่าเซียนคือเจ้าผู้ครองเก้าทวีปสวรรค์อย่างแท้จริง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป