ขณะที่ความคิดของหลิวตี้กำลังพลุ่งพล่าน
เอี๊ยด ประตูห้องถูกผลักเปิด
เด็กหนุ่มอายุสิบสามสิบสี่ปีย่างกายเข้ามาพลางสอดส่ายสายตา
เขาสวมเสื้อแขนสั้นเนื้อหยาบที่มีรอยปะชุน ผิวถูกแดดเผาจนดำกร้าน แขนมีเส้นเอ็นเขียว ๆ ปรากฏให้เห็น ดูก็รู้ว่าทำงานใช้แรงมานักต่อนัก
หน้ากลม คิ้วดก ตากลมโตเป็นประกาย เปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็นและกระตือรือร้นตามวัย
ในมือถือชามที่บรรจุอะไรไม่รู้ ยังมีไอร้อนกรุ่น ๆ อยู่
ตอนเข้าห้องมา เด็กหนุ่มยังทำท่าทางระมัดระวัง คงกลัวว่าจะรบกวนหลิวตี้
แต่พอเขาเงยหน้าขึ้น ก็ประสานตาเข้ากับดวงตาที่เบิกโพลงของหลิวตี้พอดี
สี่ตาสบกัน
เด็กหนุ่มตะลึงไปอึดใจ
แล้วชามในมือก็เกือบร่วง
"เขาตื่นแล้ว! เขาตื่นแล้ว!"
เด็กหนุ่มวางชามลงบนโต๊ะกระแทกหนึ่งที หันหลังวิ่งพรวดออกไปข้างนอก พลางตะโกนเสียงดังลั่น "พ่อ! แม่! เขาตื่นแล้ว! คนนั้นตื่นแล้ว!"
หลิวตี้ "..."
เสียงฝีเท้ารีบร้อนดังมาจากนอกประตู
ชายหญิงคู่หนึ่งสาวเท้าเร็ว ๆ เข้ามา
ชายอายุราวสี่สิบ รูปร่างกำยำ อกกว้างไหล่หนา ใบหน้าเหลี่ยมกร้านแดดจนดำแดง มือทั้งสองหยาบกร้านเหมือนกระดาษทราย
ดูก็รู้ว่าทำงานใช้แรงกายมานาน
หญิงเตี้ยกว่าชายเล็กน้อย รูปร่างค่อนข้างผอม แต่ดูกระฉับกระเฉง หางตามีริ้วรอยละเอียด สวมผ้ากันเปื้อนที่ซักจนสีซีด