ตายต่อหน้าเขา ตายด้วยน้ำมือของคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นคันนี้
เขาอ้าปากห้ามแล้ว แต่คนคนนี้ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา
หมัดเดียว แค่หมัดเดียว
เด็ดขาดฉับพลัน ไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่ลังเล
เสินอู๋จี๋สูดหายใจเข้าลึก
เก้าทวีปสวรรค์ดำรงอยู่มานานหลายปี ผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิที่ร่วงหล่นมีไม่กี่คน
ทุกครั้งที่ขอบเขตจักรพรรดิร่วงหล่นล้วนตามมาด้วยมหาสงครามขนาดใหญ่ หลายตระกูลแย่งชิงอำนาจ สู้กันจนฟ้ามืดฟ้าดินดับ ถึงจะร่วงหล่นไปได้สักหนึ่งสองคน
เขามีชีวิตอยู่กว่าหนึ่งล้านปี ไม่เคยพบเห็นขอบเขตจักรพรรดิร่วงหล่นด้วยตาตนเอง
วันนี้เป็นครั้งแรก
“ข้าพเจ้าเสินอู๋จี๋”
“ขอถามสหายธรรมะนี้คือ...”
น้ำเสียงเขาสุภาพ
“มีธุระอะไร?” หลิวตี้ขัดจังหวะเขา
เสินอู๋จี๋ชะงักไปชั่วขณะ
“สหายธรรมะ มั๋วถูร่วงหล่นที่นี่ เกรงว่าเผ่าอสูรคงไม่ปล่อยให้เรื่องจบง่าย ๆ จะขอสักครู่หนึ่งได้หรือไม่?”
คำพูดนี้แยบยลยิ่งนัก
ทั้งข่มขู่—เผ่าอสูรไม่ปล่อยให้จบง่าย ๆ
ทั้งดึงเข้าพวก—ขอสักครู่หนึ่ง
เขาเดิมพันว่าคนนี้แม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็คงไม่อยากล่วงเกินทั้งเผ่าอสูรและตระกูลเทวะพร้อมกัน
หลิวตี้มองเขาแวบหนึ่ง “เจ้าเป็นตระกูลเทวะ?”
“ถูกต้อง”
“เจ้าเป็นตระกูลเทวะ เผ่าอสูรตายหรือไม่ตาย เกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
เสินอู๋จี๋พูดไม่ออกอีกแล้ว
เขาจะพูดว่าเราสองตระกูลเป็นพันธมิตรลับกันก็ไม่ได้นี่นา?
ถ้าพูดออกไป พันธมิตรของตระกูลเทวะกับเผ่าอสูรจะถูกเปิดโปง ทวีปสวรรค์อื่นจะมองอย่างไร?
เผ่าเซียนจะมองอย่างไร? เผ่ามนุษย์จะมองอย่างไร?