ผู้อาวุโสวังสวรรค์อยู่ที่นี่ ไอ้ผู้บำเพ็ญมารตรงหน้านี้จะเอาเหรอมากระโดด? จะมาโอหังอะไร?
เฉาหมิงได้ยินสี่คำนี้ การกระทำก็ชะงักไปชั่วขณะ
ผู้อาวุโสวังสวรรค์?
เขามองไปยังโจวหมิงและฟ่างหย่วน
คนหนึ่งใส่ชุดประหลาด อีกคนหนึ่งคาบอะไรบางอย่างดูท่าทางกะล่อน
นี่คือผู้อาวุโสวังสวรรค์ในตำนาน??
แล้วเขาก็หัวเราะ
"ผู้อาวุโสวังสวรรค์?"
เฉาหมิงชี้ไปที่โจวหมิงและฟ่างหย่วน แล้วพูดกับบรรพบุรุษตระกูลหลิน
"เจ้าล้อข้าเล่นรึ?"
สีหน้าบรรพบุรุษตระกูลหลินเปลี่ยนไป
"ใครบ้างไม่รู้ว่าผู้อาวุโสวังสวรรค์ล้วนเป็นเฒ่าปีศาจอายุหลายสิบล้านปี?"
"ตลอดทั้งปีปิดด่านไม่ยอมออกมา ไม่ข้องเกี่ยวกับโลกีย์ง่าย ๆ"
เฉาหมิงส่ายหัว น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเวทนา
"ไอ้เฒ่า ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวตาย แต่จะกุเรื่องขึ้นมาก็ทำให้มันแนบเนียนหน่อยสิ?"
เขาชี้ไปที่โจวหมิง "นี่?"
แล้วชี้ไปที่ฟ่างหย่วนอีกครั้ง "นี่ ยิ่งดูเด็กกว่า"
"แค่นี้? ผู้อาวุโสวังสวรรค์?"
"ไม่เอาหน้าแล้วรึ? เพื่อเอาชีวิตรอดโกหกแบบนี้ ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือ?"
โจวหมิงและฟ่างหย่วนมองหน้ากัน
ฟ่างหย่วนยัดอมยิ้มกลับเข้าปาก แล้วพูดเสียงอ้อแอ้ว่า "เขากำลังพูดถึงพวกเรา"
"อืม ข้าได้ยินแล้ว"
"ที่แท้การแสร้งเป็นหมูแล้วกินเสือนี่มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง"
"ในที่สุดข้าก็เข้าใจความรู้สึกของท่านพี่ก่อนหน้านี้แล้ว"
โจวหมิงพยักหน้า "แน่นอน โคตรมันเลย แค่ต้องกลั้นหัวเราะไว้"
"เจ้าหัวเราะอยู่รึ?"