เยว่ชิงหานหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม
“ตกลง”
หลิวตี้พยักหน้าเล็กน้อย หันไปทางอ๋องมนุษย์เยี่ยนและมารวิญญาณโยว
“แล้วพวกเจ้าสองคนล่ะ”
“พวกเรา...”
“เอ่อ...”
ทั้งสองอ้ำอึ้ง มองหน้ากัน แล้วไม่กล้าพูด
ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ แค่ชั่วพริบตาก็แยกแยะจริงเท็จได้ จะพูดหรือไม่พูดก็ผิดทั้งคู่
“พูดไม่ออกงั้นรึ”
“เช่นนั้นก็ไปเป็นเพื่อนไอ้เวรนั่นซะ”
สิ้นเสียง โซ่ตรวนสองเส้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ พันเข้ากับร่างของอ๋องมนุษย์เยี่ยนและมารวิญญาณโยว
“เดี๋ยว! ท่านใต้เท้า!”
ไม่ทันให้พวกเขาตอบโต้ โซ่ตรวนก็กระชากอย่างแรง ร่างทั้งสองถูกลากดิ่งลงไปทันที
เป็นเพื่อนบ้านกับฮั่วชาง
หลิวตี้หันกลับไปทางผู้คนด้านล่างวิทยาลัยที่กำลังอ้าปากค้าง แล้วโยนประโยคหนึ่งออกมา
“สองคนนี้จะเป็นคู่ซ้อมจริงให้พวกเจ้า เมื่อถึงขั้นฝึกปราณแล้วก็มาท้าพวกมันได้ ระดับพลังจะถูกกดลงมาเท่ากับผู้ท้าทายโดยอัตโนมัติ”
“จะรวมทีมหรือเดี่ยวก็ได้ ถ้าชนะก็รับรางวัลไป”
“สบายใจได้ มีกลไกป้องกัน ไม่ตายหรอก”
เบื้องล่างดังกระหึ่มด้วยเสียงโห่ร้องดีใจ
“บ้าเอ๊ย! มนุษย์ต่างดาวเป็นคู่ซ้อม!”
“ขั้นฝึกปราณก็สู้ได้? งั้นคืนนี้ข้าทะลวงขั้นแน่!”
ท่ามกลางเสียงเชียร์ สายตาทุกคนค่อยๆ รวมไปที่จิ่วหมิงซึ่งยังคุกเข่าอยู่
หลิวตี้ก็มองไปที่มันเช่นกัน
“เจ้า...”
คำพูดของหลิวตี้ยังไม่ทันจบ
จิตหยั่งรู้กวาดออกไป ภาพที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ก็ไหลบ่าเข้าสู่ห้วงสมอง
“น่าหนักใจจริง”
พวกที่มาจากโลกบำเพ็ญเซียนกำลังอยู่ที่เมืองใกล้ทิวเขาเฉินหนงที่สุด