ผู้คนในที่นั้นต่างกลั้นหายใจ
อาญาสิทธิ์พญายม
สามอักษรนี้หนักอึ้งเกินไป
ชายชราผมแดงเอ่ยปากในที่สุด
"ถุย! อาญาสิทธิ์พญายมบ้านนอกอะไร!"
เขาฟาดฝ่ามือลงบนเสาหินข้างตัว เสาหักครึ่งทันที
"ข้าถูกใครบางคนเล่นงาน! มันลักลอบเข้ามาในปรโลก! ยังรังแกข้าถึงที่ ช่างเกินไปแล้ว!"
โถงใหญ่เงียบสงัดราวกับตาย
ชายชราเคราขาวชะงัก "...หา?"
"บรรพบุรุษ... ท่านพูดว่าอะไรนะ?"
ชายวัยกลางคนตระกูลหลีจูคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ฝูงชนเริ่มกระซิบกระซาบ
"ลักลอบเข้าปรโลก? เป็นไปได้อย่างไร ไม่มีโควตาจากศิลาปรโลกใครจะเข้าได้?"
"มหาจักรพรรดิแปดภัยเคราะห์ถูกตีในปรโลก? วิญญาณถูกทำร้าย? เรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปแล้ว..."
"ข้าว่าไอ้เฒ่าหลีจูไม่อยากเอาของวิเศษออกมา ก็เลยกุเรื่องสินะ?"
ประโยคสุดท้ายเบา แต่ผู้ที่อยู่ล้วนมีพลังเหนือฟ้า ฟังกันชัดเจน
ชายชราผมแดงกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก
"พวกเจ้าไม่เชื่อหรือ?"
"ข้าขอสาบาน ณ ที่นี้ หากคำที่ข้ากล่าวเมื่อครู่มีเท็จเพียงอักษรเดียว ขอให้ข้า หลีจู หยุดอยู่ ณ มหาจักรพรรดิแปดภัยเคราะห์ชั่วนิรันดร์ ชาตินี้ไม่มีวันทะลวงสู่ขั้นมหาจักรพรรดิไร้เทียมทาน!"
ทั่วทั้งสถานที่อื้ออึง
คำสาบานเช่นนี้ไม่ใช่ล้อเล่น
มหาจักรพรรดิแปดภัยเคราะห์ทะลวงสู่มหาจักรพรรดิไร้เทียมทาน คือจุดเปลี่ยนชะตาทั้งตระกูล
ใช้สิ่งนี้สาบาน เท่ากับเอาผลแห่งเต๋าตนเป็นเดิมพัน
ไม้เท้าของชายชราเคราขาวแทบหลุดมือ
"เจ้า... เจ้าจริงหรือ?"