ชายชรายกมือขวาขึ้น ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ในอากาศหนึ่งครั้ง
ตัวอักษรลอยปรากฏ
ศึกเทวะ: ศึกทหารสวรรค์ล้านนาย
กฎ: ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดจะถูกสอดแทรกเข้าในหมู่ทหารสวรรค์ล้านนาย ร่วมรบไปกับทหารสวรรค์ ในสนามรบ ผู้สังหารศัตรูจะอยู่รอด ผู้ขลาดกลัวจะดับสูญ ผู้เหลือรอดจนถึงที่สุดคือผู้ชนะ ลำดับคะแนนจัดตามลำดับการถูกคัดออก
ตัวอักษรบนจอแสงค่อย ๆ เลือนหาย เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่วลาน
"ศึกทหารสวรรค์ล้านนาย? สังหารศัตรู? สังหารใคร?"
"ทหารสวรรค์คืออะไรนะ ทางเรามีเผ่าสวรรค์หนึ่ง พวกนั้นคือทหารสวรรค์หรือเปล่า?"
"กฎไม่ได้บอกว่าศัตรูเป็นใคร พูดแค่ว่าสังหารศัตรู หรือว่าจะให้พวกเราฆ่ากันเอง?"
"ไม่หรอก ถ้าจะให้พวกเราฆ่ากันเอง ก็ไม่จำเป็นต้องมีเงื่อนไข 'สอดแทรกเข้าในหมู่ทหารสวรรค์ล้านนาย' ให้เราเปิดศึกกันโดยตรงเลยสิ"
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์ แต่ไม่มีใครให้คำตอบที่แน่ชัดได้
กฎนั้นสั้นเกินไป สั้นจนเหมือนไม่ได้พูดอะไรเลย
ชายชราไม่อธิบาย
มือของเขายกขึ้นอีกครั้ง นิ้วตวัดเบา ๆ ในอากาศ
แสงสว่างกลืนกินทั่วทั้งลาน ทุกคนหลับตาลงพร้อมกัน
ทุกคนลืมตาขึ้น
พวกเขายืนอยู่หน้าประตูเมืองมหึมาบานหนึ่งแล้ว
ก็คือประตูสวรรค์ใต้
เหมือนกับที่เห็นก่อนหน้านี้ทุกประการ
แต่สิ่งที่ต่างไปคราวนี้คือท้องฟ้า
ท้องฟ้าเป็นสีดำ
โครงร่างของอาคารในระยะไกลปรากฏรำไรในความมืด
ตำหนัก ตึกลอย ศาลาลอย ล้วนถูกความมืดกลืนหายไปครึ่งหนึ่ง
หลิวตี้ก้มหน้ามองตนเอง
เขาสวมเกราะสีเงินวาววับอยู่
เกราะอก เกราะไหล่ สนับแขน สนับแข้ง ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ที่เอวคาดกระบี่เล่มหนึ่งไว้