ป้าเฉินเซียนจับด้ามดาบที่โล้นเปลือยนิ่งงัน
ความภาคภูมิใจนับล้านปี แตกสลายในชั่วขณะนี้ ยับเยินยิ่งกว่ากระบี่สังหารเซียนเสียอีก
กระบี่เล่มนี้ติดตามเขาผ่านศึกใหญ่มาครั้งแล้วครั้งเล่า
ฟันสังหารมหาจักรพรรดิต่างเผ่าไปนับไม่ถ้วน
ดื่มเลือดผู้แข็งแกร่งมามากมาย
เขาถือว่ามันเป็นสมบัติส่วนตัวของตนไปนานแล้ว
บัดนี้กลับแตกอยู่ในมือเขาเพียงนี้
ในชั่วพริบตาเดียว ความสง่างามของมหาจักรพรรดิเผ่าเซียนก็สูญสิ้น ยืนตะลึงคาที่
พวกห้าเซียนที่เหลือยิ่งรู้สึกแย่กว่า
เรื่องนี้ช่างคล้ายคลึงกับสถานการณ์ในเผ่าเซียนยิ่งนัก
โจมตีใส่เขาไร้ปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด
เกินเหตุไปแล้ว!
เผ่าอสูรทั้งสามมหาจักรพรรดิก็เช่นกัน
พวกเขาหวนนึกถึงความหวาดกลัวที่ถูกหลิวตี้ต่อยคนละหมัด
จักรพรรดิอสูรและอสูรเก้าหัวแอบถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ไม่รู้กำลังคิดอะไร
หลิวตี้ยืนอยู่ใจกลางห้วงว่างเปล่า ปัดฝุ่นที่หน้าอก
เงยหน้าขึ้นมองพวกเขา
เผยรอยยิ้มเหยียดหยัน
“แค่นี้เรอะ?”
“คนก็แค่นี้?”
“การโจมตีไม่เจ็บไม่แสบอย่างนี้ ยังกล้าล้อมโจมตีข้าอีก?”
“ถือเศษเหล็กพัง ๆ ยังกล้าเรียกตนว่าเผ่าเซียน?”
สมองของป้าเฉินเซียนเกิดอาการชะงักวูบหนึ่ง
เศษเหล็กพัง ๆ??!!
ศาสตราประจำเผ่าเซียนของเขา หนึ่งในศาสตราจักรพรรดิที่มีพลังโจมตีสูงสุดในเก้าสวรรค์ ถูกเขาว่าเป็นเศษเหล็กพัง ๆ
เลือดทั่วร่างเขาไหลพล่านขึ้นสู่ศีรษะ
อกเต็มไปด้วยโทสะ
เขามีชีวิตอยู่มาร้อยกว่าหมื่นปี ไม่เคยถูกใครดูหมิ่นเช่นนี้มาก่อน
“ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ป้าเฉินเซียนปลดปล่อยปราณทั่วร่างถึงขีดสูงสุด ร่างทั้งร่างกลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งเข้าใส่หลิวตี้