หลิวตี้มองจักรพรรดิ ล้วงมือหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากอก แล้วโยนส่งไปตามอำเภอใจ
จักรพรรดิรับไว้ มันคือลูกบอลทรงกลมขนาดฝ่ามือ โปร่งแสงตลอดทั้งใบ บนผิวมีแสงวิญญาณจาง ๆ หมุนวน
เขาเห็นทะลุได้ในพริบตา
นี่คือโลกส่วนตัวแบบพกพา พื้นที่ด้านในกว้างใหญ่มาก ใหญ่ถึงขั้นจุคนได้หลายแสนคน
จิตหยั่งรู้ของเขาสอดส่องเข้าไป ร่างกายก็สะท้านแข็งทื่อ
ข้างในเต็มไปด้วยผู้คน
ผู้ชาย ผู้หญิง คนชรา เด็ก
บ้างกำลังหลับ บ้างกำลังเหม่อลอย บ้างกำลังร้องไห้
ลึกเข้าไปสุดยังมีผู้บำเพ็ญ ระดับพลังแตกต่างกันไป มีขั้นจู้จี ขั้นจินตัน ขั้นเอ้อหยวน ไปจนถึงขั้นฮว่าฝาน ขั้นเหอถี่ ขั้นต้าฉิง
สภาพของทุกคนย่ำแย่ ผอมจนหนังหุ้มกระดูก ทั่วร่างมีแต่บาดแผลเก่า
ในสมองของจักรพรรดิแวบผ่านความคิดหนึ่ง
แดนอสูร
คนเหล่านี้คือผู้ที่หลิวตี้ช่วยออกมาจากแดนอสูร
หลิวตี้เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
"ถามทางหน่อย เผ่าเซียนไปทางไหน?"
จักรพรรดิชะงักไป "เผ่าเซียน?"
"ใช่ แดนของเผ่าเซียน ไปอย่างไร?"
"ไปแดนอสูรทำให้ข้าเสียเวลาไปบ้าง คราวนี้มาถามทางจากเจ้า"
จักรพรรดิมองเขา
นึกถึงสภาพอันน่าเวทนาในแดนอสูร
ไม่จริงใช่ไหม...
เขาล้วงเอาแผ่นหยกแผ่นหนึ่งออกจากอก สลักตำแหน่งของเผ่าเซียนเข้าไป แล้วยื่นให้หลิวตี้
หลิวตี้รับแผ่นหยก จิตหยั่งรู้กวาดผ่าน จดจำเส้นทางลง
"ขอบใจ" มิติรอบเก้าอี้รถเข็นบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับจะจางหายไปในพริบตา
"สหายหลิวเต๋า!" จักรพรรดิเรียกเขาไว้