ผู้ชมต่างพากันอุทานด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นอสูรยักษ์สองตัวพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้พื้นดิน
“พระเจ้า นั่นตัวอะไรกัน? เสือมีปีกหรือ?”
“ไม่ใช่เสือ ดูหน้ามันสิ กึ่งคนกึ่งเสือ เขี้ยวยาวขนาดนั้น!”
“ตัวสีดำที่ตามมาก็ตัวเบ้อเริ่มเหมือนกัน ท่าทางคล้ายสิงโตแต่ก็คล้ายมังกร!”
“สัตว์ประหลาดพวกนี้มาจากไหนกันนัก?”
“ก็มีผู้บำเพ็ญเซียนกันแล้ว จะมีสัตว์ประหลาดโผล่มาก็ไม่แปลกหรอก ทำใจให้ชินๆ เถอะ”
“ใช่ๆ ผู้บำเพ็ญเซียนบินกันเต็มท้องฟ้าอยู่แล้ว สัตว์ประหลาดออกมาจะผิดปกติตรงไหน?”
“ข้าแค่อยากรู้ว่า สัตว์ประหลาดสองตัวนี้เก่งรึเปล่า?”
“เทพจางเหว่ยอยู่ตรงนั้น! เขารับมือสัตว์ประหลาดสองตัวแค่คนเดียว!”
“เทพจางเหว่ยสู้ๆ!”
“ว่าแต่จางเหว่ยสู้ได้ไหม? สัตว์ประหลาดนั่นดูตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลยนะ...”
ข้อความในห้องแชทวิ่งกันรัวเร็ว แต่แทบไม่มีใครตื่นตระหนก
ผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนี้แล้ว
วิทยาลัยจี้เซี่ยปรากฏตัว ผู้บำเพ็ญเซียนเหาะเหินเดินอากาศ หลิวตี้ขึ้นศาลพิพากษานักการเมืองกลางฟ้าเหนือประเทศสวยงาม การบำเพ็ญเซียนของคนทั้งชาติถ่ายทอดสด
จิตใจของผู้คนก็เลยชินชาหนักแน่นขึ้นมาก
สัตว์ประหลาด? จะมาก็มาเถอะ ยังไงก็มีผู้บำเพ็ญเซียนรับมืออยู่แล้ว
จางเหว่ยลอยตัวอยู่เหนือพระราชวังต้องห้าม ยืนอยู่ท่ามกลางอสูรยักษ์สองตัว
ด้านซ้ายคืออสูรกายร่างสีแดงเข้ม มีปีกและลำตัวเป็นเสือ ด้านขวาคืออสูรกายร่างดำสนิท หัวเป็นเสือมีขนแผงคอดังสิงโต
เขากอดอก สะบัดชายเสื้อพลิ้วไหว สีหน้าสงบนิ่ง มุมปากกระทั่งมีรอยยิ้มจางๆ
พลังขั้นเอ้อหยวนขั้นสูงไหลเวียนภายในร่าง พลังปราณเปี่ยมล้นไร้ที่สิ้นสุด
เขาเป็นอัจฉริยะแห่งยุคที่ใช้เวลาเพียงห้าร้อยปีก็บรรลุถึงขั้นเอ้อหยวนขั้นสูง ตอนอยู่ทวีปเทียนซี อสูรกายในระดับเดียวกันเขาสังหารมานักต่อนักไม่รู้เท่าไหร่แล้ว