คนผู้นี้ แม้แต่เงาฉายของบรรพบุรุษขั้นข้ามเคราะห์ของตระกูลนางยังไม่เคยอยู่ในสายตา จะไปกลัวเงามายาของขั้นต้าฉิงได้อย่างไร?
น่าขำสิ้นดี
หานเจิงถูกยิ้มของเยว่ชิงหานสะกดจนตะลึง
เขาคิดว่านางกำลังยิ้มให้เขา คิดว่านางถูกความองอาจของเขาทำให้หวั่นไหว
หัวใจเขาเต้นแรง ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
ในใจเขามีเพียงความคิดเดียว
โกรธขึงเพื่อชิงสาวงาม ได้ผลจริง ๆ ด้วย
หลิวตี้เองก็ยิ้มเช่นกัน
“จะบี้จะขยี้ก็ตามสบาย” เขากล่าว
ผู้คนพากันส่ายหัวเสียดายให้หลิวตี้
พวกเขาคิดเพียงว่าเขารู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้นแล้ว จึงรักษาหน้าให้ตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย
ไม่มีใครคิดว่าเขาจะหนีรอด ไม่มีใครคิดว่าเขาจะรอดชีวิต
ล่วงเกินวังสวรรค์ ก็เท่ากับล่วงเกินวิถีอันชอบธรรมทั้งหมด
ต่อให้วันนี้เขาไม่ตาย หลังจากนี้ในทวีปเทียนซีก็ยากที่จะก้าวเดินแม้แต่ก้าวเดียว
บรรพบุรุษตระกูลหลินถอนหายใจ ยกจอกสุราขึ้นมาจิบหนึ่งอึก
เดิมทีเขาคิดจะขอร้องแทนหลิวตี้ แต่พอเห็นท่าทีไม่ยี่หระของหลิวตี้แล้ว ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
คนหนุ่มนี่ หยิ่งทะนงเกินไปแล้ว
หานเจิงบี้ตราหินแตกเป็นเสี่ยง ๆ ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน
“กรอบ”
ตราหินแตกสลาย
เศษชิ้นส่วนสีดำร่วงหล่นจากซอกนิ้ว กระทบพื้นเกิดเป็นเสียงกังวานใส