การบำเพ็ญเซียนของคนทั้งชาติดำเนินไปอย่างเป็นระบบ
รุ่งเช้าของวันที่ประกาศข่าว จุดจ่ายศิลาวิญญาณของทหารในแต่ละเมืองถูกห้อมล้อมจนน้ำไหลไม่ผ่าน
แถวยาวจากหน้าประตูจุดจ่ายไปจนถึงถนนหลายสาย
มีคนมาตั้งแต่ตีสาม บางคนพกเก้าอี้เล็กและเสบียงมา บางคนถึงกับกางเต็นท์
คนที่อยู่แถวหน้าทำหน้าภาคภูมิใจ คนที่อยู่ข้างหลังชะเง้อคอมองไปข้างหน้า กลัวว่าศิลาวิญญาณจะหมดก่อนถึงตา
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่กลางแถว กำบัตรประชาชนไว้ในมือ เหงื่อเต็มฝ่ามือ
เขาหันกลับไปมองแถวยาวด้านหลัง แล้วมองป้ายที่เขียนว่า "จุดจ่ายศิลาวิญญาณ" ด้านหน้า พึมพำกับตัวเอง
"อย่าหมดนะ อย่าหมดนะ อย่าหมดนะ..."
หนุ่มข้างๆ หัวเราะ
"อา ท่านวางใจเถอะ ทางการบอกแล้ว ได้ทุกคนแน่ หมดก็เติมเพิ่ม"
ชายวัยกลางคนก็ยังไม่วางใจ
"ถ้าหมดล่ะ?"
หนุ่มตบบ่าเขา
"อา ท่านรู้ไหมว่าใครเป็นคนแจกศิลาวิญญาณ?"
"หลิวตี้!"
"ผู้บำเพ็ญขั้นฮว่าฝานในตำนาน!"
"เขาบอกว่าทุกคนต้องได้ ท่านก็จะต้องได้แน่นอน!"
ชายวัยกลางคนคิดตาม รู้สึกว่ามีเหตุผล จิตใจสงบลงเล็กน้อย
หลินหว่านเอ๋อร์ทำงานเร็วมาก
คืนนั้น เธอให้นักเรียนขั้นจินตันทั้งหมดไปแจกจ่ายศิลาวิญญาณไปยังพื้นที่ต่างๆ
ผู้บำเพ็ญขั้นจินตันหลายสิบคน แต่ละคนรับผิดชอบหลายเมือง
ถือถุงเก็บของบินไปมา ภายในคืนเดียวก็ส่งศิลาวิญญาณไปถึงทุกจุดจ่ายทั่วประเทศ
มีเพื่อนในกลุ่มถาม
"หัวหน้าหลิน ท่านเอาศิลาวิญญาณมากมายขนาดนี้มาจากไหน?"
"หลิวตี้บอกให้แจก ท่านก็แจกเลยเหรอ?"