อสูรสามเศียรร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดพลางถอยหนี สามหัวของมันมีสองหัวที่บาดเจ็บสาหัส เหลือเพียงหัวเสือตรงกลางที่ยังประคองตัวอยู่ได้อย่างทุลักทุเล
เงาร่างมนุษย์ฉวยโอกาสนั้นพุ่งโจมตีจากด้านข้าง แสงสีเทาห่อหุ้มหมัดกระแทกเข้าใส่ซี่โครงของหลิวตี้ เขาครางฮึดฮัดด้วยความเจ็บปวด ซี่โครงหักไปสองซี่
เขาไม่ถอย แต่กลับชกกลับด้วยหมัดที่ฟาดเข้าใส่ใบหน้าของเงานั้น ใบหน้าของเงานั้นยุบตัวลง แสงสีเทากระจายออก และร่างทั้งหมดก็ปลิวกระเด็นออกไป
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป
หลิวตี้ต่อสู้ฝ่าวงล้อมของเงาร่างทั้งสิบ หลบซ้ายพุ่งขวา บนร่างกายของเขามีบาดแผลใหม่เพิ่มขึ้นไม่หยุด
พิษที่แขนซ้าย กระดูกซี่โครงที่หัก หลังถูกกรงเล็บคมฉีกจนเป็นช่องโหว่ ต้นขามีรอยลึกจากทวนยาว
แต่เงาร่างเหล่านั้นก็ไม่รอดพ้นเงื้อมมือเช่นกัน ทวนยาวของเงาร่างเกราะดำถูกหลิวตี้ชกกระเด็น หน้าอกของมันถูกหมัดเจาะเข้าไปจนยุบเป็นหลุมใหญ่
ทั้งสามหัวของอสูรสามเศียรล้วนบาดเจ็บสาหัส หัวงูหัก หัวเหยี่ยวเอียง ปากเสือเต็มไปด้วยเลือด
ใบหน้าของเงาร่างมนุษย์มีรอยบุ๋มเท่ากำปั้น แสงสีเทาของมันสลัวลงกว่าเดิมกว่าครึ่ง
คางของเงาร่างอสูรถูกหลิวตี้ทุบแตก เลือดดำไหลออกจากปาก
เงาร่างที่เหลือก็เต็มไปด้วยบาดแผล บางตัวแขนหัก บางตัวกระอักเลือด บางตัวกลิ่นอายเริ่มไม่มั่นคงแล้ว
แต่ในขณะที่พวกมันกำลังต่อสู้กัน เงาร่างจำนวนมากขึ้นก็เดินออกมาจากด้านหลังภูเขาศพ
ไม่ใช่แค่สิบๆ ยี่สิบๆ แต่เป็นร้อยๆ พันๆ
ทุกตัวล้วนแผ่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายของแต่ละตัวนั้นสูสีกับหลิวตี้เลยทีเดียว