จักรพรรดิหันกลับมามองหลิวตี้แวบหนึ่ง คนบนรถเข็นสีหน้าสงบนิ่ง แถมยังแฝงความ
รำคาญนิด ๆ
พี่ใหญ่! นี่ล้อเล่นหรือเปล่า!
เจ้าจะสู้แปดนภาคนเดียวก็ว่าบ้าแล้ว!
ข้าช่วยเจ้ายังให้ข้าหลบ? แถมยังทำสีหน้าแบบนี้?
จักรพรรดิรู้สึกเพียงว่าตนถูกดูหมิ่น
ฐานะผู้ปกครองสูงสุดของเผ่ามนุษย์ที่มี ต่อหน้าเขามันว่างเปล่าราวกับไม่มีตัวตน
“ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
จุนเทียนเอ่ยขึ้นก่อน ยืนอยู่หน้าสุด รูปร่างสูงใหญ่ ผมขาวโพลน รอบกายปกคลุมด้วยฟิล์มแสงสีเทาเงิน
“ต่อยฟ้าครามพังไปครึ่งร่าง ก็คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานใต้หล้าแล้วหรือ?”
“เด็กหนุ่ม”
เสียงของโยวเทียนดังมาจากอีกทิศทาง เปี่ยมด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก
“เผ่าสวรรค์อารมณ์ดี ไม่ได้แปลว่าเผ่าสวรรค์รังแกง่าย”
สิ้นเสียง ฟ้าครามผลักมือขวาไปข้างหน้า
มิติว่างเปล่าถูกฉีกออก
รอยแยกขนาดมหึมาระเบิดขึ้นเบื้องหน้าทั้งแปดคน ภายในรอยแยกพลุ่งพล่านด้วยแสงแห่งฮุ่นตุ้น พวยพุ่งไอทำลายล้าง
“เข้ามา”
ชายชราซอมซ่อจ้องมองหลิวตี้ สีหน้าเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง
“สู้กันข้างนอก เสียงดังเกินไป ข้างในนี้คือสนามรบของเผ่าสวรรค์”
หลิวตี้ไม่พูดอะไร วางมือทั้งสองบนล้อรถเข็นสองข้าง ผลักเล็กน้อย
รถเข็นไถลเข้าหารอยแยกอย่างเงียบเชียบ
จักรพรรดิตามติดไปไม่ห่าง แล้วพุ่งตามเข้าไป
รอยแยกปิดลงด้านหลัง แสงตะวันจากภายนอกถูกตัดขาดในชั่วพริบตา
โลกตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ท้องฟ้าแสดงรัศมีแปดสี แบ่งเป็นแปดอาณาเขตอย่างชัดเจน แต่ละสีสอดคล้องกับอาณาเขตพลังของยอดฝีมือเผ่าสวรรค์องค์หนึ่ง