นับแต่เก้าทวีปสวรรค์กำเนิดขึ้น ไม่เคยมีตระกูลใดประสบภัยพิบัติเช่นนี้มาก่อน
และต้นเหตุของภัยพิบัตินี้ เป็นเพียงมนุษย์ปุถุชนคนหนึ่ง
หลิวตี้เห็นอีกฝ่ายไม่ขยับเขยื้อน จึงเตรียมยกมือขึ้น
มั๋วถูหลับตาลง
เขาไม่อยากขัดขืนอีกแล้ว และก็ขัดขืนไม่ได้ด้วย
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังมาจากที่ไกล
"สหายยุทธ์ โปรดรอก่อน"
เสียงนั้นดังชัดเจนเข้าหูของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น
เสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความสง่างามที่อธิบายไม่ถูก
ไม่ใช่จงใจ แต่เป็นธรรมชาติ ของผู้ที่มีชีวิตผ่านมานับล้านปี
ผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกเท่านั้นจึงจะมีท่วงท่าสงบนิ่งเช่นนี้
ทุกคนหันหน้าไปทางเดียวกัน
ท้องฟ้าเบื้องไกล มีแสงสีทองเปล่งประกายพุ่งตรงมาทางพวกเขา
แสงสีทองจางหายไป เผยร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง
สูงแปดฉื่อ ใบหน้าแข็งกร้าว ผมดำมัดรวบไว้ด้านหลัง สวมเสื้อคลุมยาวสีทองเรียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับฟุ่มเฟือยใด ๆ
แต่ดวงตาของเขาไม่เหมือนใคร
ดวงตาคู่นั้นเป็นสีทอง ราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า
เมื่อเห็นเขา ผู้แข็งแกร่งขั้นข้ามเคราะห์แห่งตระกูลเทวะต่างก้มคำนับเป็นแนวเดียวกัน
"จักรพรรดิเทวะ!"
จักรพรรดิเทวะ จักรพรรดิและผู้ปกครองสูงสุดแห่งตระกูลเทวะ
มีชีวิตผ่านมานับล้านปี เป็นหนึ่งในผู้ดำรงอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดในเก้าทวีปสวรรค์
ปกติเก็บเนื้อเก็บตัว ไม่ค่อยออกพบปะผู้คน แม้แต่คนในตระกูลเทวะเองยังยากจะพบหน้าเขาสักครั้ง