พระราชวังต้องห้าม
นักท่องเที่ยวกำลังต่อแถวเดินเข้าไป บ้างถ่ายรูป บ้างฟังไกด์บรรยาย มีเด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่บนลานกว้าง
พื้นดินสั่นสะเทือนขึ้นมาทันที ไม่รุนแรงนัก แต่ทุกคนสัมผัสได้
บางคนหยุดเดิน บางคนคว้าราวกั้นข้างทาง บางคนร้องด้วยความตกใจ
แล้วก็สั่นอีกครั้ง หนักกว่าครั้งก่อน
“แผ่นดินไหว!”
มีคนตะโกนขึ้น
ฝูงชนเริ่มแตกตื่น ต่างวิ่งหนีออกไป บ้างวิ่งไปที่โล่ง บ้างหมอบลงกอดหัว
ส่วนบนถนนการค้านอกพระราชวังต้องห้าม จางเหว่ยกำลังถูกรายล้อมด้วยเหล่านักศึกษาสาว
วันนี้เขาแต่งตัวลำลอง เสื้อแจ็กเก็ตสีดำ กางเกงยีนส์สีเข้ม และตั้งใจจัดแต่งทรงผมมาเป็นพิเศษ
หลังจากส่งมอบศิลาวิญญาณ เขาก็แค่อยากมาพักผ่อนในเมืองหลวง ไม่คิดว่าพอถึงหัวถนนจะถูกจำได้
“เทพจางเหว่ย! เป็นคุณจริง ๆ ด้วย!”
หญิงสาวผมรวบหางม้าเอามือปิดปาก เบิกตากว้าง
“ฉันเห็นคุณในไลฟ์สด! คุณหล่อกว่าในทีวีอีก!”
จางเหว่ยยิ้ม รอยยิ้มนั้นพอเหมาะพอดี
“ขอบคุณครับ”
นักศึกษาสาวอีกคนขยับเข้ามา มือถือโทรศัพท์
“เทพจางเหว่ย ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ? หนูคลั่งไคล้คุณมาก! ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นเอ้อหยวน สุดยอดไปเลย!”
“ได้สิ”
จางเหว่ยยืนตัวตรง เอียงตัวเล็กน้อย ให้นักศึกษาสาวยืนข้างเขา
เธอตื่นเต้นจนมือสั่น ถ่ายไปหลายรูปจึงพอใจ
“เทพจางเหว่ยคะ ปกติฝึกบำเพ็ญเหนื่อยไหม?”
นักศึกษาสาวแว่นถาม แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
“ก็ดี”
“ชินแล้ว”
ดวงตาของทั้งสามสาวเป็นประกาย ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยดวงดาว
สาวผมม้าพูดขึ้นทันที
“เทพจางเหว่ยคะ คุณว่างเมื่อไหร่? มาเล่นที่มหาวิทยาลัยเราสิ!”