มันมีชีวิตมานับหมื่นปี ในดินแดนประเทศเกาะแห่งนี้ ไม่เคยพบเจอคู่ต่อกรมาก่อน
ซามูไร องเมียวจิ และพระนักพรตที่ยกมาปราบมัน ล้วนถูกมันกินจนหมด
มันคิดว่าตนคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินนี้
แต่วันนี้ มันได้รู้แล้วว่า ไม่ใช่
คนตรงหน้านี้ ตบสองฉาดก็ทำให้มันตาสว่าง
คนผู้นี้ไม่ใช่คนจากแผ่นดินนี้แน่นอน!
มีเพียงผู้คนจากแผ่นดินใหญ่โพ้นทะเลเท่านั้นที่มีความสามารถเช่นนี้!
แววตาของยามาตะโนะโอโรจิใสกระจ่าง
มันก้มหัวลง ทั้งแปดหัวห้อยต่ำพร้อมกัน ราวกับเด็กแปดคนที่ทำผิด
“ท่านอาวุโส...” เสียงมันเบาและระมัดระวังยิ่ง
“ผู้น้อยไม่รู้ว่าท่านอาวุโสมาเยือน ล่วงเกินมากไป ขอท่านอาวุโสโปรดอภัย”
คนประเทศเกาะอึ้งไป
เทพเจ้าของพวกเขา ยามาตะโนะโอโรจิของพวกเขา กำลังก้มหัวให้คนหัวเซี่ย? เรียกท่านอาวุโส? กำลังขอขมา?
ชาวเน็ตหัวเซี่ยหัวเราะ
“ยามาตะโนะโอโรจิกลัวแล้ว?”
“ตบสองฉาดก็กลัวแล้ว? มันก็ไม่ได้แน่อะไรนี่”
“ไม่ใช่ว่ามันไม่ได้เรื่อง แต่เป็นหลิวตี้แข็งแกร่งเกินไป”
“หลิวตี้โคตรเจ๋ง! แม้แต่เทพเจ้าประเทศเกาะยังต้องก้มหัว!”
หลิวตี้มองยามาตะโนะโอโรจิ ไม่สนใจคำขอขมาของมัน
เขาถามคำถามหนึ่ง
“พลังบำเพ็ญกระจ้อยร่อยแค่นี้ ทำไมถึงอยู่ได้นานขนาดนี้”
ในใจของยามาตะโนะโอโรจิพวยพุ่งด้วยความน้อยใจ
พลังบำเพ็ญกระจ้อยร่อยแค่นี้? ฟังที่เจ้าพูดหน่อยสิ?
มันมีชีวิตมานับหมื่นปี ในแผ่นดินนี้ไม่เคยพบคู่ต่อกร
ทำไมในสายตาเจ้ากลายเป็นพลังบำเพ็ญกระจ้อยร่อยไปได้?
“ท่านอาวุโส”