ขณะที่หกเซียนแห่งเผ่าเซียนกำลังตื่นตะลึง
หลิวตี้กลับตื่นเต้น
"เอาล่ะ การทดสอบสำเร็จ"
เขาคาดไม่ผิด กระถางที่เกิดจากรากวิญญาณอสูรนี้มีพลังป้องกันน่าทึ่งจริง ๆ
เขากะประมาณว่า ต่อให้ตัวเองลงมือเต็มกำลัง ก็ไม่อาจทุบมันให้แตกได้
มันเป็นความรู้สึกประหลาดอย่างยิ่ง
รากวิญญาณของตัวเองกลายเป็นอาวุธ และเป็นอาวุธที่เขาสัมผัสถึงขีดจำกัดไม่ได้
มหาจักรพรรดิเผ่าเซียนทั้งหกยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเขียวคล้ำ
พวกเขาเห็นกับตาว่ากระถางดำใบนั้น หลังจากรับการโจมตีเต็มกำลังทั้งหกสายแล้ว ก็ไม่ไหวติง แม้แต่รอยก็ไม่ทิ้งไว้
ป้าเฉินเซียนที่ถือกระบี่สังหารเซียนอยู่ มือยังมีเลือดหยด ปากแผลตรงซอกมือไม่ยอมสมาน
แรงสะท้อนกลับตกค้างอยู่ในร่างเขา ขัดขวางการฟื้นฟูบาดแผล
สีหน้าเขาย่ำแย่ยิ่งนัก มีชีวิตมาหลายล้านปี ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้
"บัดซบ นี่มันโผล่มาจากไหน?"
เสียงของถุนซิงเซียนทุ้มต่ำ
แกนกลางดวงดาวที่เขาเพิ่งยิงออกไปเมื่อครู่ เป็นสิ่งที่เขาใช้เวลานับหมื่นปีกว่าจะหลอมขึ้นมาได้ กลับแตกกระจายไปอย่างนี้
แตกก็ไม่น่าเสียดาย น่าเสียดายที่แตกแล้วยังไม่ระคายผิวกระถางดำใบนั้นเลย
เซียนอีกหลายตนก็หวาดกลัวสุดขีด
หกเซียนสบตากัน ต่างเห็นความคิดเดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย
เมื่อครู่พวกเขาคิดว่าคนผู้นี้โอหังอวดดี ไม่รู้จักตาย หาที่ตายในถิ่นเผ่าเซียน ยั่วยุพวกเขา
ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว เขาไม่ได้โอหัง แต่เขามีสิ่งยึดเหนี่ยว
กระถางดำใบนั้น กระถางที่ต้านทานการโจมตีร่วมของมหาจักรพรรดิทั้งหกได้ คือที่พึ่งของเขา