จักรพรรดิยืนอยู่หน้าประตูวัง
“ส่งคำสั่งไป บรรดาไส้ศึกตามที่ต่าง ๆ ใกล้จับหมดแล้ว ให้ศิลาจารึกภาพฉายต่อไป อย่าหยุด”
ยายแก่พยักหน้า หมุนตัวไปส่งคำสั่ง
ชายวัยกลางคนยืนอยู่ที่เดิม มองดูแสงเงาภายในหม้อดำ
“จักรพรรดิ ท่านว่าเตาใบนั้นของเขา ถ้ายืมมาใช้หน่อย…”
“เจ้ามั่นใจหรือ” จักรพรรดิขัดขึ้น
“ไม่กล้า ๆ…”
ฟ้าเซียน
หกเซียนสีหน้าเขียวคล้ำ รู้สึกอัปยศอดสูอย่างยิ่ง
หกคนร่วมมือกัน งัดกระบี่สังหารเซียนมาใช้ ระดมสุดยอดวิชาประจำตัว แต่กลับไม่ถูกแม้แต่ชายเสื้ออีกฝ่าย ไม่แม้แต่จะบีบให้เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้รถเข็นได้
“ระยำ คราวนี้ขายหน้าหมด”
“รีบปิดภาพถ่ายทอด!”
“ใครนะที่ไอเดียบรรเจิดติดต่อไส้ศึกให้ถ่ายทอดศึกนี้”
อีกห้าคนพร้อมใจกันจ้องไปที่เฟินเทียนเซียน
ถุนซิงเซียนตะลึงไปชั่วขณะ แล้วก็แผดเสียง
“พวกท่านมองข้าทำไม”
“ตอนข้าเสนอ พวกท่านก็เห็นชอบกันไม่ใช่หรือ พอเกิดเรื่องจะโยนความผิดให้ข้าคนเดียว”
“พวกเราก็ไม่นึกว่าจะสู้ไม่ได้นี่”
“พวกท่าน!!”
ตอนที่เขาเสนอ ทุกคนล้วนเห็นว่าชัวร์
มนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น มหาจักรพรรดิหกองค์ร่วมมือกัน มีกระบี่สังหารเซียนอยู่ในมือ ฟ้าเซียนเกื้อหนุน จะแพ้ได้อย่างไร
แต่ผลกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย
“พอได้แล้ว”
ป้าเฉินเซียนเอ่ยขึ้น
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโยนความผิด อย่างไรเสีย เกียรติภูมิของเผ่าเซียนก็มัวหมองแล้ว”
“หน้าครั้งนี้ เผ่าเซียนรับไม่ได้”
“แล้วจะทำอย่างไร” ถุนซิงเซียนถาม
ป้าเฉินเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง