[“จากนั้นพวกมันก็กล่าวว่า ผู้เดินทางมาถึงสุดปลายทางเอ๋ย จงไปยังแดนสุขาวดีที่โอบรับทุกสรรพสิ่ง!”
“มาร่วมบทเพลงสรรเสริญและงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่ ฟังเสียงหัวใจนับร้อยล้านดวงเต้นระรัว แล้วโอบกอดเธอไว้—”
เทพดาราหมู่ดาวซึ่งถือกำเนิดจากโลกแห่งสรวงสวรรค์อันกลมกลืนมากมาย ฮิเป ผู้มีพันพักตร์แต่รวมเป็นหนึ่งเดียว
เทพผู้มีสามโฉม สีสันลึกล้ำประหนึ่งห้วงดารา ร่างมหึมาราวกับประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนปริศนานับไม่ถ้วน ขับขานบทเพลงแห่งความสุขอันกลมเกลียว
เพื่อต่อต้านความไร้ปรานีของกฎจักรวาล สิ่งมีชีวิตจึงจำเป็นต้องกำจัดความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวและความแตกต่างของปัจเจกชนที่อ่อนแอ แล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในบทเพลงประสานเสียง—ผู้แข็งแกร่งคอยช่วยเหลือผู้อ่อนแอ ผู้ตายคอยปกป้องผู้มีชีวิต]
【วิลวี: ความสัมพันธ์ระหว่างเทพดารากับตระกูล ก็เหมือนคนเชิดหุ่นกับหุ่นเชิดที่มีสายผูกอยู่สินะ คนในตระกูลยังมีเจตจำนงเสรีอยู่หรือเปล่า?】
【เมบิอุส: เทพผู้สูงส่งเล่นสนุกกับมนุษย์ธรรมดา】
พอพูดถึงการละทิ้งความปรารถนาส่วนตัว ก็อดนึกถึงผู้ครอบครองกฎพันคนขึ้นมาไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ทั้งสองอย่างก็ยังมีจุดต่างกันอยู่
【ตระกูล: จงเข้ามาสู่อ้อมกอดแห่งความกลมเกลียว ที่นี่ไม่มีการโต้เถียงหรือความขัดแย้งอันอึกทึก มีเพียงความรักและรอยยิ้มชั่วนิรันดร์】（ยิ้ม）
【ฮานาบิ: อืมฮึ คนที่เข้าร่วมตระกูลนั่นสมัครใจกันทุกคนเลยเหรอ? มีใครโดนคุณไสยหรือเปล่านะ ฮานาบิซามะสงสัยจังเลย~】
【เวนติ: ถ้าคนเราไม่มีอิสระแม้แต่นิดเดียว ยังจะเรียกว่ามนุษย์ได้อยู่หรือ?】