[เมืองนิวไซบีเรีย
หมอกดำจากผู้ครองกฎแห่งความตายเทียมปกคลุมทั่วทั้งเมือง แขนทั้งสองข้างของอำพันหายไปแล้ว ก่อนสติจะเลือนหายไปโดยสิ้นเชิง สิ่งที่เธอนึกถึงคือภารกิจที่ยังทำไม่สำเร็จ
“ขอโทษค่ะ คุณออตโต ฉัน...คงรับใช้คุณต่อไปไม่ได้แล้ว”
ทันใดนั้น ออตโตก็ปรากฏตัวราวกับเทพเจ้าจุติลงมา เขาใช้หอกดอกไม้ขาวแห่งหุบเหวทมิฬจำลองสลายหมอกดำ พร้อมประคองอาการของอำพันให้คงที่
ความรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีออตโตเป็นเพื่อนร่วมทีม
“คุณบาดเจ็บหนัก รีบกลับสำนักงานใหญ่ไปรักษาตัวแล้วเปลี่ยนชิ้นส่วนเถอะ”
“ฉันอยากคุยกับคุณผู้หญิงคนนี้ตามลำพังสักหน่อย”
ออตโตมองผู้ครองกฎที่กำลังตัวสั่นตรงหน้า ก่อนเผยรอยยิ้ม “เปี่ยมเมตตา” อย่างแนบเนียน ราวกับเป็นห่วงจริง ๆ ไม่มีผิด
“เอานี่ไปสิ หลานสาวของฉันชอบตุ๊กตาแบบนี้มาก”
“ทุกครั้งที่เธอกลัว แค่กอดตุ๊กตาแบบนี้ไว้ ก็จะหายกลัวแล้ว”
ออตโตที่ถือตุ๊กตาอยู่ดูราวกับลุงใจร้ายที่กำลังล่อลวงเด็กหญิงตัวน้อย ขณะที่เด็กหญิงกำลังสนใจตุ๊กตา เขาก็ใช้ขนนกข้ามธุลีจำลองแทรกเข้าสู่จิตสำนึกของอีกฝ่าย]
【ชิงเชวี่ย: เอ่อ กระต่ายสีเหลืองตัวนี้น่ารักดีนะ?】
พูดตามตรง นี่ไม่ใช่แนวที่เธอชอบ ไม่ใช่ว่ามันขี้เหร่หรอกนะ แค่ไม่ใช่รสนิยมของเธอเท่านั้น
【หลิง: ถึงฮอมจะน่ารัก แต่ฉันก็ยังคิดว่าอิเอสที่บ้านฉันน่ารักกว่า】
【เซียงหลิง: กัวปาที่บ้านฉันก็ไม่แพ้กันนะ!】
【ฝูเสวียน: ก็ใช้ได้】
【เทเรซ่า: ตาถึงนี่นา ฮอมเนี่ยน่ารักจริง ๆ】
【บรอนย่า (ฮงไค): บรอนย่าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ฮอมน่ารักที่สุด】
【เทเรซ่า: คุณปู่คะ ท่าทางปลอบเด็กนี่คล่องเชียวนะ】
【ออตโต: แน่นอนสิ เทเรซ่าตัวน้อยไม่รู้สึกคุ้น ๆ บ้างเหรอ?】
เทเรซ่าลองนึกดูแล้วกำหมัดแน่น คุ้นจริงด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนเคยเห็นมาก่อนแบบบอกไม่ถูกเลย
[ในจิตสำนึกของผู้ครองกฎเทียม รูปลักษณ์ของคลังว่างเปล่าคือออตโตตอนเด็ก เพียงแต่ไม่มีใบหน้า ทุกคำพูดและการกระทำชวนให้รู้สึกว่าโดนออตโตซึมซับจนเข้าเนื้อ