【ซีรีนลืมตาขึ้นฉับพลัน ประกายในดวงตาส่องแสงสีทองเจิดจ้า พลังฮงไคอันบ้าคลั่งระเบิดออกมา จนฟู่ฮวาต้องถอยหลัง
“สิ่งที่เทพพูดถึง สิ่งที่ส่งผลต่อความคิดของฉัน ก็คือขนนกพวกนี้สินะ”
“กล้าหลอกฉันเชียวหรือ เจ้าพวกมดปลวก!”
เมื่อไม่มีขนนกคอยจำกัดพลัง ซีรีนก็รู้สึกว่าตัวเองกลับมาเก่งเหมือนเดิม แถมยังเหลิงหนักกว่าเก่า
“จะให้แกได้เห็นพลังผู้ครองกฎที่แท้จริง!”
เศษหินก้อนมหึมาลอยคว้างกลางอากาศ เปลวเพลิงของผู้ครอบครองกฎแห่งเพลิงอาบเคลือบพวกมัน อุกกาบาตเพลิงนับไม่ถ้วนพุ่งถล่มใส่ฟู่ฮวา
‘พลังของผู้ครองกฎถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์แล้ว… หากปล่อยให้เธอหนีไป เทเรซ่าทั้งองค์กรก็ไม่มีใครเป็นคู่มือของเธอ’
‘ถ้าจะหยุดเธอ ก็มีแต่ต้องเผาขนนกข้ามธุลี’ ฟู่ฮวาถอนใจในใจ ตอนนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะหยุดผู้ครองกฎที่กำลังเดือดดาลอย่างซีรีนได้
ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นในหัวของเธอ ชางเสวียน ตันจู จี้หลิน…
เพื่อนพ้อง
ศิษย์ที่เคยลอบทำร้ายเธอ (หม่าเฟยหม่าและคนอื่น ๆ) กับเฉิงลี่เสวี่ยที่คอยเป็นห่วงเธอมาโดยตลอด…
ศิษย์ทรยศกับศิษย์แสนดี
ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอทำได้ คือเผาความทรงจำของตัวเอง เพื่อให้ได้พลังมาจัดการซีรีน
“เรื่องราวในวันวานทั้งปวง”
“ขอมอบให้กระบี่เล่มนี้…”
“ขนนกข้ามธุลี กำลังพิกัดขั้นที่หนึ่ง—”
“เทพกระบี่ไท่ซวี!”
เปลวเพลิงสีแดงชาดย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดง หงส์เพลิงสยายปีกทะยานฟ้า คมกระบี่มหึมาสีแดงชาดโผล่พ้นชั้นเมฆ ปราณกระบี่แผ่ไกลสามหมื่นลี้ กระบี่เล่มนี้มิอาจต้านทาน!
เทพกระบี่ไท่ซวี
【เยี่ยนชิง: ว้าว คนนั้นดูคล้ายฉันนิด ๆ เลย หรือว่าพอฉันแก่ตัวลงจะกลายเป็นแบบนั้น?】
[เชิญผู้ครองกฎแห่งจิตเข้าร่วมแชตกลุ่ม]
【ผู้ครองกฎแห่งจิต: ไอ้สารเลว แกยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?】
【เยี่ยนชิง: หา? คุณผู้ครองกฎแห่งจิต ผมไม่คิดว่าพวกเราจะรู้จักกันนะครับ】
【ผู้ครองกฎแห่งจิต: ต่อให้แกกลายเป็นเถ้าถ่าน ฉันก็ไม่มีวันลืม! แกกับไอ้พวกสารเลวไม่กี่คนนั่นลงมือฆ่าอาจารย์ตัวเอง ช่างอกตัญญูไร้คุณธรรม!】