[……
“พ่อแม่ของพวกเขาตายเพราะโรคที่เรียกว่า ‘ฮงไค’ กันหมดแล้ว”
เทเรซ่าลืมตาขึ้น ก็เห็นซีรีนในอดีต ดูเหมือนเพิ่งถูกพาตัวเข้ามาในหอบาบิโลน
“ไม่ต้องกลัวนะ องค์กรเทเรซ่าจะรับเลี้ยงพวกเธอเอง”
“อีกอย่าง พวกเธอโชคดีมากที่เกิดมาพร้อมภูมิต้านทานฮงไค เพื่อมนุษยชาติแล้ว พวกเธอต้องช่วยเข้าร่วมการทดลองบางอย่าง”
เทเรซ่าเห็นหลอดฉีดยาที่บรรจุของเหลวสีม่วง เข็มกำลังจะปักลงบนแขนเรียวของซีรีน เธอจึงเผลอคิดจะเข้าไปขัดขวาง
แต่ภาพกลับเปลี่ยนไป เธอเห็นซีรีนกำลังดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดอยู่ในห้องขัง ข้างหูมีเสียงเย็นชาและรังเกียจของเจ้าหน้าที่ทดลองดังขึ้น ไม่มีทั้งการรักษาหรือความห่วงใย พวกนั้นมองซีรีนเป็นเพียงวัสดุสิ้นเปลืองเท่านั้น
“อัฟโฟร่า เบลล่า อากาธา…พักผ่อนให้สบายนะ”
ในป่าท่ามกลางทุ่งหิมะ ซีรีนฝังเพื่อน ๆ ที่ตายเพราะการทดลองด้วยมือตัวเอง เจ้าหน้าที่ทดลองไร้ความเห็นใจ ทั้งยังเร่งเร้าอย่างไม่สบอารมณ์ว่า
“ฝังของเสียเสร็จหรือยัง?”
“รีบกลับไปทดลองต่อได้แล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลากับขยะพวกนี้อีก”
ภาพซีรีนที่กำลังหลั่งน้ำตาปรากฏแก่สายตาของเทเรซ่า ความรู้สึกผิดในใจพลันปะทุขึ้นมาทั้งหมด เธอโอบร่างผอมบางของซีรีนไว้ แล้วกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
“เพิ่งจะมานึกได้ตอนนี้ แล้วมาขอโทษแบบเสแสร้งงั้นเหรอ?!”
ซีรีนในชุดกาวน์สีขาวสลายหายไป แทนที่ด้วยซีรีนในฐานะผู้ครอบครองพลังฮงไคแห่งห้วงมิติ ผู้ยืนอยู่กลางอากาศอย่างสูงส่ง ดวงตาสีทองคู่นั้นเหลือเพียงความเกลียดชังที่มีต่อเทเรซ่า