"น้องเล็ก เราพบกันอีกแล้ว"
ชีหลินกวงโน้มตัวลง ใบหน้าที่เริ่มเผยแววสง่างามทักทายจินซุ่ยด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง
จินซุ่ยกะพริบตา ยิ้มตอบ "พี่สาว เรานานแล้วนะที่ไม่ได้เจอ พี่ดูสวยขึ้นอีกแล้ว"
ได้ยินเด็กน้อยตรงหน้าชมว่านางงาม
รอยยิ้มของชีหลินกวงชะงักไปครู่หนึ่ง
นางตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วชะโงกหน้ามองไปทางด้านหลังของจินซุ่ย
"หมาป่าที่เจ้าเลี้ยงล่ะ? ตัวที่รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ขนเป็นประกายเงางาม และเข้าใจมนุษย์เป็นอย่างยิ่งน่ะ?"
ชีหลินกวงยังจำได้จนถึงตอนนี้
ครึ่งปีก่อนตอนที่นางหนีไปถึงเชิงเขาด้านหลัง นั่นเป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นหมาป่ายักษ์ที่ดวงตาเปล่งแสงเขียวในความมืด
เมื่อพบกันครั้งแรก นางตกใจกลัวไม่น้อย แต่หมาป่าตัวนั้นไม่ได้ทำร้ายนาง กลับช่วยนำทางพานางออกจากภูเขาอันชั่วร้ายนั่นได้อย่างรวดเร็วที่สุด
ตอนที่นางจากมา หมาป่าตัวนั้นยังโยนห่อผ้าใบหนึ่งใส่นาง ข้างในเต็มไปด้วยหลักฐานการก่ออาชญากรรมของหมู่บ้านเสี่ยวเหอ
หลังจากเดินทางกลับบ้านได้อย่างยากลำบาก นางรีบไปหาบิดาให้ตรวจสอบหมู่บ้านเสี่ยวเหอทันที!
จินซุ่ย: "หุยหุยตัวใหญ่เกินไป พาออกมาด้วยไม่ได้หรอก"
"มันชื่อหุยหุยหรือ?"
จินซุ่ยพยักหน้า
ชีหลินกวงรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้พบหุยหุยอีก แต่ก็เข้าใจ "ก็จริง ถ้าพาเข้ามาในเมืองแล้วถูกใครทำร้ายเข้าล่ะก็ คงต้องเสียใจตายแน่"
มุมปากของจินซุ่ยกระตุกเล็กน้อย
คนคนนี้ สิ่งแรกที่นึกถึงกลับไม่ใช่หุยหุยทำร้ายคน แต่เป็นคนจะมาทำร้ายหุยหุย
ดูท่าหุยหุยของนางจะมีเสน่ห์ไม่น้อย เพียงแค่พบกันครั้งเดียวก็มีแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน