จ้าวเป๋าเฉวียนไม่เข้าใจเหตุผลใด ๆ มึนงงไปหมด
ภายในคุกไม่มีกระจกเงา
เขานานแล้วที่ไม่ได้มองหน้าตัวเอง ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากลายเป็นเหมือนซยงหนูที่อยู่ตรงหน้าไปแล้ว
เขายังคงมองหาราชาคังโดยสัญชาตญาณ
จากตำแหน่งที่จ้าวเป๋าเฉวียนยืน มองเห็นราชาคังอยู่ด้านหลังองค์ชายเจ็ดซยงหนูพอดี
จ้าวเป๋าเฉวียนตาเป็นประกายทันที ตะโกนเสียงดัง: “ราชบิดา! ในที่สุดท่านก็มาช่วยลูกออกมาแล้ว!”
“ราชบิดา ลูกอยากกลับบ้าน ลูกไม่อยากกลับไปอยู่ในคุกที่น่าสะพรึงกลัวนั้นอีกแล้ว!”
ทุกคนคิดว่าจ้าวเป๋าเฉวียนเรียกองค์ชายเจ็ดซยงหนู
องค์ชายเจ็ดเงยหน้าหัวเราะลั่น
เจอหน้ากันปุ๊บเด็กน้อยก็รีบรับพ่อทันที
แสดงว่าในใจเด็กน้อย เขาผู้เป็นบิดาแท้ ๆ คู่ควรแก่การติดตามมากกว่าบิดาที่เลี้ยงมา!
“ดี ๆ ลูกเอ๋ย บิดาจะพาเจ้ากลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
ตอนนี้หัวใจของตระกูลฝ่ายพระชายาคังในราชสำนักเย็นชาไปหมดสิ้นแล้ว
เขายอมรับญาติกันแล้ว เรื่องนี้ไม่มีการลบล้างอีกต่อไป!
ญาติเก้าโคตรของพวกเขาตกอยู่ในอันตราย!
องค์ชายเจ็ดซยงหนูก้าวยาว ๆ เดินไปหาจ้าวเป๋าเฉวียน
จ้าวเป๋าเฉวียน: “หา?”
คนซยงหนูคนนี้พูดกับเขางั้นหรือ?
จ้าวเป๋าเฉวียนตาเบิกกว้างด้วยความงุนงง
เมื่อองค์ชายเจ็ดซยงหนูใกล้จะเดินมาถึงตัวจ้าวเป๋าเฉวียน ทหารองครักษ์ที่ควบคุมตัวจ้าวเป๋าเฉวียนก็ยกดาบขวางหน้าองค์ชายเจ็ดไว้
น้ำเสียงน่าเกรงขามของจักรพรรดิเฉียนหยวนดังมาในเวลานี้
“องค์ชายเจ็ด เนื่องจากท่านแน่ใจว่านี่คือลูกของท่าน”
“เช่นนั้นเรามาคุยเรื่องค่าชดเชยกันเถอะ”
จักรพรรดิเฉียนหยวนส่งสัญญาณให้ลี่กงกง
ลี่กงกงรีบก้าวออกมาข้างหน้าแล้วพูด: “ประการแรก การถือกำเนิดของจ้าวเป๋าเฉวียนหมายถึงองค์ชายเจ็ดซยงหนูได้ดูหมิ่นราชวงศ์เทียนเซิ่งของเรา”