จินซุ่ยค้นไปค้นมาในมิติ
จนหยิบยาออกมาสองสามเม็ดขนาดเท่าเล็บมือ
"ยาขี้โรค ยาสิว ยากลิ่นตัว ยาอ้วน ยาหัวโล้น..."
"ข้าบอกแล้วไหมว่ายาที่ข้าหลอมมานั้นมีประโยชน์ทั้งนั้น!"
"รับรองว่าจินวั่นเยว่จะกลายเป็นคนอ้วนกลิ่นเหม็น ที่สำคัญหัวโล้นยังเต็มไปด้วยสิวอีกด้วย"
สิบเอ็ดยกนิ้วโป้งให้จินซุ่ย: [เป็นคนอ้วนที่น่าขยะแขยง แต่กลับร่างกายอ่อนแอ ทำอะไรไม่ไหว เดินยังเหนื่อย แบบนี้ในยุคสิ้นโลกใครจะคบค้าด้วย!]
จินซุ่ยยิ้มบาง: "ถูกต้อง"
"แต่คงต้องลำบากเจ้าหน่อย ช่วยข้านำยาเหล่านี้ไปป้อนให้นางหน่อยได้ไหม?"
สิบเอ็ดตอบอย่างกระตือรือร้น: [ไม่มีปัญหา!]
สิบเอ็ดเริ่มหลงรักความรู้สึกการถูกเจ้านายต้องการนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ
เจ้านายของเขาทรงอานุภาพเพียงนี้ หากเขาไร้ประโยชน์ เขาจะรู้สึกไม่สบายใจ!
ระหว่างที่จินซุ่ยรอขึ้นเครื่อง สิบเอ็ดกลัวว่านางจะเบื่อ จึงเปิดจอใหญ่ให้ดูจินวั่นเยว่
ตอนนี้จินวั่นเยว่พบว่าโทรศัพท์ของจินซุ่ยไม่รับสาย
นางรู้สึกหงุดหงิดมาก สบถคำหยาบคายไม่หยุด
สิบเอ็ดอาศัยจังหวะที่นางกำลังด่า โยนยาทั้งหมดใส่ปากนาง
ยาที่จินซุ่ยหลอมมีคุณสมบัติละลายในปากทันที
จินวั่นเยว่รู้สึกคันในลำคอ เข้าใจว่ายุงเข้าปาก
"อั๊ก!"
จินวั่นเยว่ถุยน้ำลายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้อะไรออกมา
นางไม่มีเวลาสนใจอีก จ้องโทรศัพท์ที่โทรไม่ติด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
อ๊าาาา โมโหจนแทบบ้า