ระหว่างทางกลับ จินซุ่ยขี่จักรยานไปส่งฟางชิง
ตลอดทาง ผู้คนที่พบเห็นต่างส่งสายตาอิจฉาริษยา
"เฉินจือชิงกลับมาแล้ว!"
"ยาย ยาย หนูเห็นเฉินจือชิงมาแล้ว"
"โอ้ย จักรยานคันนี้ไม่ใช่ของกองพลนะ ใหม่เอี่ยมเลย"
"นังหนูเฉิน เธอซื้อจักรยานแล้วเหรอ?"
พอเข้าหมู่บ้าน สายตาเฉียบแหลมของเด็ก ๆ ก็มองเห็นจินซุ่ยและส่งเสียงร้องเรียก
ในพริบตาก็ดึงดูดผู้คนมากมาย
ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใส ทักทายจินซุ่ยด้วยความสนิทสนม
จินซุ่ยหยุดจักรยาน ยิ้มตอบทีละคน "ใช่แล้ว ซื้อจักรยานไว้ใช้ทำงานสะดวกดี"
พวกป้า ๆ ต่างหัวเราะคิกคัก "ใช่ ๆ พวกเรารู้แล้วว่าเธอสอบติดเป็นครูที่โรงเรียนประถม"
"ข้าบอกแล้วไง ว่าเฉินจือชิงเก่งขนาดนี้ ยังไงก็ต้องมีชื่อของนางในนั้นแน่นอน"
"เป็นยังไงล่ะ ข้าทายถูกไหมล่ะ!"
ป้าคนอื่น ๆ กลอกตา "เรื่องแบบนี้จะต้องให้เจ้าพูดอีกหรอ? พวกเรารู้กันหมดแล้วว่านังหนูเฉินเก่งแค่ไหน!"
"ถ้าเฉินจือชิงยังสอบไม่ติดละก็ เรื่องนี้ต้องมีปัญหาแน่ ๆ"
เหล่าป้า ๆ ไว้ใจจินซุ่ยมาก
จินซุ่ยใช้แรงทำให้แก้มแดงก่ำ พูดด้วยท่าทีเขินอาย "ป้า ๆ ชมเกินไปแล้ว คอมมูนของเรามีเยาวชนที่เก่ง ๆ อยู่ไม่น้อยเลย ข้าก็แค่โชคดี ข้อสอบพอดีทำได้หมดเท่านั้น"
ป้า ๆ ต่างพูดกันคนละสองสามประโยค
"ดูสิ ใครบอกว่าอ่านหนังสือแล้วไม่เห็นผล"
"เขารับครูยังต้องจบมัธยมต้น ถ้าไม่อ่านหนังสือ ถึงขั้นตอนนี้ก็เข้าไม่ถึง!"
"ใช่แล้ว พวกเราที่ไม่รู้หนังสือ ถอนหญ้าก็ถอนด้วยมือเปล่า แต่เฉินจือชิงเป็นคนมีการศึกษา คิดได้ในพริบตาว่าจะทำยากำจัดวัชพืชได้ยังไง"
"พวกเรายังต้องส่งลูกหลานไปจับแมลงในทุ่งทุกวัน แต่เฉินจือชิงทำยากำจัดแมลงออกมาได้โดยตรง"