ระหว่างทางกลับ เสวียนิวต้านรู้สึกตื่นเต้นมาก
พอเข้าหมู่บ้าน เขาก็เริ่มตะโกนโวยวายทันที
"เสี่ยวฮวา ฮู่จื่อ ดูข้าสิ ดูข้า!"
นิวต้านในที่สุดก็เห็นเพื่อนเด็กที่คุ้นเคย
เขากวักมือเรียกไม่หยุด บนหน้าน้อยดำปี๋เผยให้เห็นฟันหน้าซี่โต
"ว้าว นิวต้านนั่งจักรยานมา!"
"พ่อ ข้าอยากนั่งจักรยาน ข้านั่งด้วย ข้านั่งด้วย"
ได้ยินคำพูดชื่นชมเหล่านั้น นิวต้านยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
อวดไปทั้งทาง นิวต้านก็ตะโกนไปทั้งทาง
ยุคนี้จักรยานเป็นของหายาก
ถึงในกองพลจะมีจักรยาน แต่นั่นเป็นของใช้สำหรับผู้ใหญ่ทำงาน ไม่มีโอกาสให้เด็กๆ อย่างนิวต้านได้แตะต้อง
พอถึงบ้านหัวหน้ากองพล นิวต้านเกาะเบาะจักรยานไว้ ไม่ยอมลงมาอย่างเด็ดขาด
"ข้าไม่ลง ข้ายังจะนั่งจักรยานอีก!"
แม่ของเขาถือไม้คลึงแป้ง เดินหน้าบึ้งมาดึงหูเขา
"ไอ้ลูกทรพี อยากก่อเรื่องใหญ่แล้วหรือไง?"
นิวต้านยอมสงบลงทันที "โอ๊ย แม่ แม่เบาๆ หน่อยสิ"
"ข้าไม่นั่งแล้ว ไม่นั่งแล้ว แม่ปล่อยมือเถอะ"
แม่นิวต้านอุ้มนิวต้านลงมา
จินซุ่ยยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ "นิวต้านอยากเล่นก็เล่นเถอะ จักรยานนี่ทำจากเหล็ก เล่นไม่พังหรอก"
แม่นิวต้าน: "ไม่ได้หรอก ไอ้ลูกซนนี่ลงไม้ลงมือไม่รู้จักเบา"
"แล้วเสี่ยวเฉินส่งเขากลับมาทำไมล่ะ? เขาแข็งแรง เดินกลับบ้านเองได้"
จินซุ่ย: "ผ่านทางพอดี ข้ามีธุระกับลุงซูนิดหน่อย เลยส่งนิวต้านกลับมาด้วย"
แม่นิวต้านรีบตะโกนเข้าไปในบ้าน "พ่อ เสี่ยวเฉินมาหาพ่อ"