โอสถรวมปราณระดับล่างตามปกติ เขาเองก็ใช่ว่าไม่เคยเห็น
แต่ไม่มีลวดลายเหล่านี้อยู่เลย
“นี่ดูเหมือนลายโอสถ!”
โอสถแบ่งออกเป็นระดับ โอสถรวมปราณระดับล่างไม่มีลายโอสถ หากมีหนึ่งลายจะเป็นโอสถรวมปราณระดับกลาง สองลายเป็นระดับสูง ทว่าตอนนี้โอสถรวมปราณในมือเขากลับมีลายโอสถถึงสามลาย!
โอสถรวมปราณระดับยอดเยี่ยม!
แต่โอสถรวมปราณระดับล่างจะกลายเป็นระดับยอดเยี่ยมได้อย่างไร?
สวี่หลินรู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง
“จริงสิ ต้องเป็นเพราะขวดหยกใบน้อย!”
สวี่หลินล้วงของชิ้นเดียวที่บิดาทิ้งไว้ให้เป็นมรดกจากอกเสื้อ เป็นขวดกระเบื้องใบเล็กสีเขียวอมฟ้า
ก่อนหน้านี้เขาศึกษามันมาถึงสามปี
แต่กลับมองไม่ออกเลยว่ามีสิ่งใดพิเศษ
“ที่แท้ขวดหยกใบน้อยนี้เป็นสมบัติล้ำค่า ถึงกับยกระดับโอสถขั้นล่างให้กลายเป็นโอสถขั้นยอดเยี่ยมได้!”
สวี่หลินหยิบโอสถรวมปราณเม็ดหนึ่งใส่ปาก
ทันทีที่โอสถแตะลิ้น เขาก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่าง
เดิมทีเมื่อฤทธิ์โอสถรวมปราณละลาย มันจะแปรเป็นกระแสพลังวิญญาณสายหนึ่ง ไหลไปตามเส้นลมปราณแล้วหลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียน เพื่อเพิ่มพูนการบำเพ็ญ
แต่โอสถเม็ดนี้เพียงเข้าปาก พลังวิญญาณมหาศาลอันบริสุทธิ์ยิ่งก็ระเบิดออกมาในทันที ไหลจากลำคอลงสู่ท้อง แล้วทะลักไปทั่วร่าง จากนั้นค่อย ๆ ไหลตามเส้นลมปราณเข้าสู่ตันเถียน
ฤทธิ์โอสถนี้...
แข็งแกร่งกว่าโอสถรวมปราณที่เขาเคยกินก่อนหน้านี้ไม่ต่ำกว่าสิบเท่า
สมกับเป็นโอสถรวมปราณระดับยอดเยี่ยม
นี่แทบไม่ใช่โอสถรวมปราณแล้ว ประสิทธิผลของมันถึงขั้นเทียบได้กับโอสถรวมปราณแท้
ไม่มีเวลาครุ่นคิดต่อ สวี่หลินรีบโคจรเคล็ดวิชา “เคล็ดวารีแท้” ซึ่งเป็นหนึ่งในเคล็ดวิชาพื้นฐานของสำนักชิงหยาง
เขาโคจรเคล็ดวารีแท้อย่างเต็มกำลัง
ฤทธิ์โอสถไหลบ่าผ่านเส้นลมปราณ จุดที่มันผ่าน เส้นลมปราณซึ่งเดิมคับแคบก็ขยายกว้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ระดับการบำเพ็ญเพิ่มสูงขึ้นไม่หยุด
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสองสูงสุด!
ก่อนหน้านี้สวี่หลินติดอยู่ที่ช่วงเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง แต่ตอนนี้เพียงโอสถรวมปราณเม็ดเดียวกลับผลักเขาขึ้นสู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสองสูงสุดได้โดยตรง
เขาสัมผัสได้ถึงคอขวดนั้นแล้ว
ข้อจำกัดของรากวิญญาณ หากไม่มีแรงหนุนจากภายนอก ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่มีทางทะลวงผ่าน
แต่ยังดีที่เขายังมีโอสถรวมปราณระดับยอดเยี่ยมอีกเม็ด
สวี่หลินรีบนำโอสถรวมปราณระดับยอดเยี่ยมอีกเม็ดออกมา
หัวใจของสวี่หลินเต้นถี่ขึ้น
เมื่อมีป้ายหยกนี้อยู่ การสร้างรากฐานก็ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้!
แต่สิ่งสำคัญเร่งด่วนในตอนนี้คือเพิ่มพูนกำลังเสียก่อน
ต่อให้โอสถดีเพียงใด เมื่อแปรเป็นระดับการบำเพ็ญแล้วจึงจะเป็นของตนเอง
สวี่หลินไม่คิดมากอีก อ้าปากกลืนโอสถรวมปราณเม็ดนี้ลงไป
เช่นเดียวกับเม็ดก่อนหน้า ฤทธิ์โอสถอันมหาศาลปะทุขึ้นทันทีที่เข้าปาก
สวี่หลินรีบโคจรเคล็ดวิชา
ชักนำพลังวิญญาณเข้าปะทะคอขวด
ตูม!
คอขวดไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ตูม!
คอขวดปรากฏรอยร้าวบาง ๆ
ตูม!
รอยร้าวดุจใยแมงมุมปรากฏทั่วคอขวด ในที่สุดมันก็ทานต่อไปไม่ไหว
คอขวดแตกแล้ว!
ฤทธิ์โอสถที่เหลือหลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียนในทันที
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม!
ในที่สุดก็ทะลวงผ่าน!
สวี่หลินลืมตาขึ้นทันควัน
สามปีแล้ว
ในที่สุดก็ทะลวงถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม
เมื่อหยิบขวดหยกใบน้อยออกมา หัวใจของสวี่หลินก็ร้อนผ่าว
ขวดหยกใบน้อยนี้เพิ่มฤทธิ์โอสถได้!
เขาต้องไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของป้ายหยกนี้เด็ดขาด
สมบัติล้ำค่าล่อใจให้เกิดภัย คนไร้ความผิดกลับมีความผิดเพราะครอบครองหยก สวี่หลินเข้าใจหลักการนี้ดี
อย่างไรเสีย ตลอดสามปีในสำนัก เขาก็พบเห็นผู้คนมากมายที่ทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์
เมื่อมีป้ายหยกนี้อยู่ อีกไม่นานเขาย่อมสร้างรากฐานได้!
โจวเต๋อไห่!
หลี่ชิง!
พวกเจ้ารอดูเถอะ
รุ่งเช้าวันถัดมา
สวี่หลินตื่นแต่เช้าตรู่
หลังทะลวงถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม พละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย
พลังวิญญาณก็เต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเดิม
แม้จะเป็นเพียงการยกระดับขั้นเล็ก ๆ
แต่เมื่อเทียบกับขั้นฝึกลมปราณชั้นสองก่อนหน้าแล้ว พัฒนาการก็นับว่าเห็นได้ชัด
เขามั่นใจว่าวันนี้จะบุกเบิกนาพลังวิญญาณได้มากกว่าหนึ่งหมู่
“คารวะศิษย์พี่ไป๋!”
“อืม!”
หลังทักทายผู้เฒ่าไป๋แล้ว สวี่หลินก็ไปทำงานบุกเบิกพื้นที่รกร้าง
เมื่อวานสวี่หลินสังเกตดูแล้ว เวลาทำงานไม่ได้เข้มงวดถึงเพียงนั้น เพียงแต่เขตบุกเบิกพื้นที่รกร้างของหุบเขาลั่วเสียเปิดทำการวันละแปดชั่วยาม
ขอเพียงทำผลงานประจำวันได้ตามกำหนด ก็ออกไปได้ทุกเมื่อ
สวี่หลินแบกจอบ มุ่งหน้าไปยังนาพลังวิญญาณที่ตนรับผิดชอบ
หลังระดับการบำเพ็ญเพิ่มขึ้น ประสิทธิภาพในการบุกเบิกพื้นที่รกร้างก็สูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสามสามารถชักนำพลังวิญญาณมาผสานกับร่างกายได้แล้ว
เมื่อถึงเวลาเลิกงาน สวี่หลินก็บุกเบิกนาพลังวิญญาณได้มากกว่าหนึ่งหมู่กับอีกสามเฟิน
สวี่หลินเก็บจอบแล้วเดินออกจากเขตบุกเบิกพื้นที่รกร้าง
“เจ้าเด็กนั่น หยุดก่อน”
เสียงหนึ่งพลันดังมาจากด้านหลัง
สวี่หลินหันกลับไป เห็นเงาร่างสองคน คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอมปรากฏตรงหน้า
เขารู้จักคนทั้งสอง เมื่อวานได้ยินคนพูดถึงพวกเขา
ดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของศิษย์พี่จ้าวอะไรนั่น
ศิษย์พี่จ้าวเป็นหลานชายของศิษย์ผู้สร้างรากฐานคนหนึ่ง ชื่อจ้าวเทียนเฉิง เขาวางอำนาจบาตรใหญ่ในเขตบุกเบิกพื้นที่รกร้าง ถึงขั้นให้คนอื่นทำโควตาของตนแทน ส่วนตัวเองไม่เคยมาที่นี่สักครั้ง
เห็นได้ชัดว่าคนทั้งสองหมายตานาพลังวิญญาณที่เขาบุกเบิกไว้
ทั้งคู่เป็นลูกน้องคนสนิทของศิษย์พี่จ้าว คนอ้วนชื่อหลี่ฮุย ส่วนคนผอมชื่อหวังสวิน
ทั้งคู่เป็นศิษย์รับใช้ขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม
“ศิษย์พี่ทั้งสอง มีธุระอันใดหรือ?”
สวี่หลินเอ่ยถาม
“ธุระอะไรหรือ? ไยเจ้าไม่รู้ความเอาเสียเลย พวกเรามาที่นี่ทำไม เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ? ไม่รู้จักทำตัวให้เป็น!”
หลี่ฮุยเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน ส่วนหวังสวินมองสวี่หลินด้วยสีหน้าราวกับเรื่องนี้เป็นสิ่งสมควรอยู่แล้ว
“ศิษย์พี่ทั้งสองมีธุระอันใด ก็โปรดกล่าวมาตรง ๆ”
สวี่หลินทำหน้างุนงง
“หึ เด็กใหม่ คราวนี้พวกเราไม่เอาเรื่องเจ้า คนที่บุกเบิกพื้นที่ในเขตนี้ต้องแบ่งแต้มบุกเบิกหนึ่งวันต่อสัปดาห์ให้ศิษย์พี่จ้าว นี่คือกฎ จำไว้ให้ดี นาพลังวิญญาณที่เจ้าบุกเบิกวันนี้ยกให้ศิษย์พี่จ้าวเสีย เจ้าไปได้ แล้วอย่าลืมบอกผู้เฒ่าไป๋ให้ชัดเจนว่านาพลังวิญญาณผืนนั้นเป็นผลงานของศิษย์พี่จ้าว”
หลี่ฮุยพูดต่อ
“นาพลังวิญญาณที่ข้าบุกเบิกเอง ไยต้องยกให้ศิษย์พี่จ้าวอะไรนั่นด้วย?”
หากถูกหักผลงานไปหนึ่งวันทุกสัปดาห์ ไม่เพียงต้องอดอาหารหนึ่งวัน แล้วเขาจะเอาอะไรไปแลกทรัพยากรบำเพ็ญ?
สวี่หลินไม่มีทางยอมแน่
“หึ สวี่หลินสินะ ได้ยินว่าเจ้าไปล่วงเกินศิษย์พี่โจวแห่งสายนอก ถึงถูกไล่มาที่นี่ ข้าแนะนำให้ส่งมอบแต่โดยดี ไม่เช่นนั้นหากไปล่วงเกินศิษย์พี่จ้าวอีก เจ้าก็มีแต่ทางตาย!”
หวังสวินเอ่ยขึ้นด้วย สีหน้าราวกับหวังดีต่อเขา
“ข้าจะตกอยู่ในสภาพเช่นไร ไม่ต้องให้พวกเจ้ามาสอดรู้!”
สวี่หลินทิ้งคำพูดไว้แล้วเดินไปทางทางออก
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากทางออกของเขตบุกเบิกพื้นที่รกร้าง อีกทั้งยังห้ามต่อสู้กันเองภายในเขต
เขาไม่เชื่อว่าคนทั้งสองจะกล้าลงมือกับเขา
“หึ ไม่รู้จักรับไมตรี กลับเลือกกินโทษ! หวังว่าพรุ่งนี้เจ้าจะยังปากแข็งเช่นนี้ได้!”
หลี่ฮุยกับหวังสวินทิ้งคำขู่ไว้ ก่อนหิ้วแร่ศิลาวิญญาณที่เก็บรวบรวมมาเดินออกไป
“สวี่หลิน นาพลังวิญญาณหนึ่งหมู่กับสามเฟิน ไม่เลว ไม่เลว”
ผู้เฒ่าไป๋หยิบป้ายประจำตัวของสวี่หลินออกมาตรวจแต้ม ก่อนเอ่ยชม
“นี่คือแต้มผลงานของเจ้า ทั้งหมดสามสิบแต้ม”
“ขอบคุณศิษย์พี่ไป๋”
เมื่อมีแต้มผลงานแล้ว ก็ไปยังโถงผู้ดูแลเพื่อแลกทรัพยากรได้
หลังรับประทานเสบียงที่แจกจ่ายแล้ว
สวี่หลินก็มุ่งหน้าไปยังโถงผู้ดูแล
โถงผู้ดูแลตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของที่พำนักในหุบเขาลั่วเสีย
ไม่รู้ว่าโถงผู้ดูแลมีเคล็ดวิชาสร้างรากฐานหรือไม่
ตอนนี้สวี่หลินมีเพียงเคล็ดวิชา “เคล็ดวารีแท้” ซึ่งบำเพ็ญได้ถึงขั้นฝึกลมปราณสมบูรณ์เท่านั้น
ไม่มีเคล็ดวิชาสร้างรากฐาน
หวังว่าโถงผู้ดูแลจะมี
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาล่วงเกินศิษย์พี่จ้าว และยังมีโจวเต๋อไห่อีกคน ต้องรีบหาเครื่องมือเอาชีวิตรอดสักอย่าง
แต้มผลงานสามสิบแต้มไม่มีทางแลกเป็นโอสถรวมปราณทั้งหมดได้
เมื่อเดินเข้าไปในโถงผู้ดูแล
ชายชราคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนที่นั่งประธานของโถง
กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ที่แท้เป็นยอดฝีมือขั้นฝึกลมปราณชั้นเก้า!
“ผู้มาเยือนเป็นใคร มีธุระอันใด?”