ฮองเฮาทรงครรภ์ แล้วเกี่ยวอะไรกับขันทีอย่างข้า

ตอนที่ 1 ฮองเฮาทรงพระครรภ์ แล้วเกี่ยวอะไรกับขันทีอย่างข้า

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ราชวงศ์ต้าหนิง

ตำหนักบรรทมของฮองเฮา

“ซ่า!”

เสียงสายน้ำอาบดังขึ้น กลิ่นหอมอบอวล ไอร้อนลอยกรุ่น หญิงงามผู้มีเรือนร่างอวบอิ่ม ผิวพรรณขาวผ่อง ค่อย ๆ ก้าวลงสู่สระอาบน้ำ

“พวกเจ้าออกไปให้หมด หากไม่มีคำสั่งจากเปิ่นกง ห้ามผู้ใดเข้ามา!”

……

ในเวลาเดียวกัน

“เสี่ยวเสวียน เจ้าเร่งมือหน่อย สิ่งปฏิกูลจากตำหนักฮองเฮายังไม่ได้เอาไปเทเลย!”

หลินเสวียนเป็นเพียงขันทีชั้นต่ำผู้มีหน้าที่เทสิ่งปฏิกูลในวังหลวง ถึงกับถูกสุนัขข้างทางเหยียบย่ำได้ตามใจ

เมื่อถูกหัวหน้าขันทีเร่งรัด เขาทำได้เพียงก้มหน้าประจบ “หัวหน้าขันทีหลิว ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้ จะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ!”

บัดซบเอ๊ย ขันทีหมานั่นช่างดูถูกคนเสียจริง!

คืนนี้เป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องไปเทสิ่งปฏิกูลจากตำหนักฮองเฮาหรือ? ไม่ใช่งานของลูกบุญธรรมเจ้าหลิวต้าฝูหรอกหรือ?!

แม้ในใจจะก่นด่าไม่หยุด แต่งานก็ยังต้องทำ

หลินเสวียนมาถึงตำหนักฮองเฮาอย่างรวดเร็ว

เพราะเขามีหน้าที่เทสิ่งปฏิกูล จึงไม่มีผู้ใดติดตาม เขาทำงานอยู่เพียงลำพัง

“อืม……”

หลินเสวียนเพิ่งก้าวมาถึงนอกประตูห้องบรรทมของฮองเฮา

เสียงแผ่วเบา ทว่าขาดห้วงและคลุมเครือ ปะปนกับเสียงน้ำไหวกระเพื่อม ดังลอดออกมาจากด้านในห้องบรรทม ตกกระทบหูของหลินเสวียน

หลินเสวียนชะงัก ฝีเท้าหยุดลงโดยไม่รู้ตัว

ฮองเฮากำลังอาบน้ำอยู่หรือ? เสียงช่างดังไม่น้อย

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงอยากรีบไปเทสิ่งปฏิกูลให้เสร็จ แล้วกลับไปเข้าเฝ้าโจวกง

เพิ่งขยับเท้า เตรียมจากไป เสียงครางแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากในตำหนักอีกครั้ง

หลินเสวียนหยุดกึก ขมวดคิ้ว

เสียงนี้ฟังดูไม่ชอบมาพากล

หรือจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันระหว่างอาบน้ำ?

เขาเป็นเพียงคนเทสิ่งปฏิกูล ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป

แต่หากเกิดเรื่องขึ้นข้างในจริง ครั้นถูกสอบสวนภายหลัง เขาคงต้องรับโทษเป็นแน่

ชั่วขณะนั้นเขาตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทำได้เพียงเงี่ยหูฟังเสียงด้านในอีกครั้ง

จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าหนิงในยามนี้ เพิ่งมีพระชนมายุเพียงแปดพรรษา

ตั้งแต่สองปีก่อน เหล่าขุนนางก็เริ่มวุ่นวายกับการคัดเลือกหญิงงามเข้าวังหลังให้พระองค์แล้วกว่าสิบคน

เด็กน้อยวัยไม่กี่ขวบ ขนยังไม่ทันขึ้น จะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร?

ย่อมไม่ได้อยู่แล้ว คาดว่าคงมองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำอย่างไร

ดังนั้นหลินเสวียนจึงคิดว่า ผู้ที่อยู่ข้างในเวลานี้คงเป็นฮองเฮากับชู้รักกำลังพลอดรักกันเป็นแน่!

หลินเสวียนตั้งใจจะจากไปโดยเร็ว เพื่อไม่ให้เคราะห์ร้ายตกถึงตัว ทว่าความอยากรู้อยากเห็นกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

เขาเป็นขันทีโดยกำเนิด ครอบครัวรังเกียจเขา จึงขายเขาเข้าวังหลวงให้เป็นขันทีตั้งแต่หกปีก่อน

เพราะเป็นขันทีโดยกำเนิด เขาจึงไม่ต้องไปยังกรมกิจการวังเพื่อถูกตอน

ด้วยเหตุนี้ ส่วนสำคัญที่ควรถูกลงทัณฑ์บนร่างกายจึงรอดพ้นมาได้

หลินเสวียนในยามนี้ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม หากเป็นคนจากหัวเซี่ยในยุคหลัง หลังประสบอุบัติเหตุรถม้า เขาก็ข้ามภพมาอยู่ที่นี่

ครั้นรู้ว่าตนเป็นขันทีโดยกำเนิด ฟ้าราวกับถล่มลงมาตรงหน้า

ต้องรู้ว่าในยุคหลัง รูปร่างหน้าตาของเขาหล่อเหลาไม่แพ้โอกุริ ชุน!

สตรีที่หมายปองเขามีอยู่ไม่ขาด ดังนั้นเขาย่อมไม่ใช่ชายพรหมจรรย์

ตั้งแต่เริ่มมีปฏิกิริยาตามประสาบุรุษ เขาก็ไม่เคยต้องพึ่งมือตนเอง เพราะข้างกายไม่เคยขาดสตรี

แต่เมื่อข้ามภพมา แม้แต่การช่วยตนเองก็กลายเป็นเพียงความเพ้อฝัน!

ในวังหลวงแห่งนี้ ผู้คนกินคนโดยไม่คายกระดูก อาจสิ้นชีพได้ทุกเมื่อ

ดังนั้นตลอดเวลากว่าหนึ่งปีหลังข้ามภพมา เขาจึงระมัดระวังคำพูดและการกระทำทุกวัน กลัวเอ่ยผิดเพียงคำเดียว หรือทำผิดเพียงเรื่องเดียว

ภายใต้สภาพหวาดหวั่นเช่นนี้ เรื่องในหว่างขาของเขาก็ถูกลืมไปเสีย

การเอาชีวิตรอดสำคัญกว่า!

หลินเสวียนกวาดตามองรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ เขาจึงย่องไปแนบชิดหน้าต่างด้านนอกตำหนักฮองเฮา ตั้งใจฟังเสียงจากด้านใน

เสียงหัวใจเต้นตึกตักกับร่างที่สั่นน้อย ๆ เผยให้เห็นว่าเขากำลังประหม่าเพียงใด

ภายในสระอาบน้ำของฮองเฮา

สิ่งที่อยู่ข้างในไม่เหมือนกับที่เขาคิด ไม่มีชู้รักของฮองเฮา มีเพียงฮองเฮาเหนียงเหนียงตามลำพัง

ฮองเฮาพิงขอบสระ ดวงตาพร่าเลือน

บนดวงหน้างามล่มเมือง ในยามนี้ยังมีสีแดงจาง ๆ แต้มอยู่ เพราะน้ำอาบร้อนเกินไป

ผิวน้ำท่วมถึงหัวไหล่ ครั้นขยับกายก็เกิดระลอกคลื่น

หลินเสวียนอยู่นอกหน้าต่าง แม้หลับตาแน่น หัวใจก็ยังสั่นสะท้าน

ปลายจมูกร้อนผ่าว

เขายกมือเช็ด

เอ่อ……คงร้อนในจนเลือดกำเดาไหลเพราะประหม่าเสียแล้ว

“อึก!”

หลินเสวียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะร้อนในจึงรู้สึกคอแห้งผาก

เพราะประหม่า หัวใจจึงเต้นไม่หยุด

เขาอยากจากไปโดยเร็ว ทว่าขาทั้งสองข้างกลับเกร็งจนหนักราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

กล่าวคือ……ก้าวขาไม่ออกแล้ว

ในยุคหลังเขาเคยคบหาสตรีงามล่มเมืองมาหลายคน แต่หากเทียบรูปโฉม บุคลิก และรูปร่างแล้ว ฮองเฮาเหนียงเหนียงเป็นสตรีที่งามเลิศที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ

หลินเสวียนยืนอยู่นอกหน้าต่าง ท่องอยู่ในใจซ้ำ ๆ ว่า อย่ามองสิ่งไม่ควรมอง อย่าฟังสิ่งไม่ควรฟัง

ทว่าด้วยความประหม่าจนเกินไป พื้นรองเท้ากลับครูดกับพื้นโดยไม่ตั้งใจ เกิดเสียงขึ้นมา

เซียวจื่อเยียนที่มีสีหน้าพร่าเลือนเมื่อครู่พลันลืมตางามขึ้น

“ผู้ใดอยู่ตรงนั้น จงออกมาให้เปิ่นกง!”

บนร่างเซียวจื่อเยียนยังมีหยดน้ำเกาะพราว นางคว้าเสื้อผ้าข้างสระแล้วพุ่งออกจากสระอาบน้ำ

ซ่า!

นางชักกระบี่ที่วางอยู่ในห้องบรรทม รีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมลวก ๆ ก่อนยื่นมือเปิดประตูใหญ่

หลินเสวียนพูดไม่ออก เพราะเฝ้ามองอยู่นานเกินไป ทั้งยังตื่นเต้นจนเท้าชา!

“จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว คราวนี้คงต้องหัวหลุดจากบ่าเป็นแน่!”

เซียวจื่อเยียนใช้ปลายกระบี่จ่อคอหอยหลินเสวียน ดวงตางามฉายแววโกรธเกรี้ยว “ไอ้สารเลว ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าเข้ามา?!”

เมื่อสบตากับเซียวจื่อเยียน หัวใจหลินเสวียนเต้นระรัว ราวกับลมหายใจหยุดลงในชั่วพริบตา

มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เปลี่ยน เขามักร้อนในเมื่อประหม่า และพอร้อนในก็เลือดกำเดาไหล

凸(艹皿艹)

เซียวจื่อเยียนเป็นหญิงสาววัยเพียงสิบแปด ใต้ใบหน้ากลมราวตุ๊กตาน่ารักกลับซ่อนเรือนร่างอวบอิ่มได้สัดส่วนเอาไว้

ชุดนอนผ้าไหมบางเบาคลุมร่างอย่างลวก ๆ ไม่อาจปกปิดส่วนโค้งเว้าอันโดดเด่นของนางได้เลย

“งดงามเหลือเกิน”

หลินเสวียนลอบทอดถอนใจในใจ ใครจะคิดว่าคำพูดนั้นกลับหลุดออกจากปากไปเสียได้

เซียวจื่อเยียนทั้งโกรธทั้งอับอาย ถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้ว……

นางถึงกับใช้กระบี่จ่อคอหอยเขาอยู่ เขายังกล้าประพฤติตนล่วงเกินเช่นนี้อีก

นางโกรธจนรีบยกมือรวบเสื้อผ้าให้กระชับยิ่งขึ้น

หากนางไม่ขยับก็ยังพอว่า เพียงช่วงบนเผยออกมาเล็กน้อย แต่นางกลับดึง……

หลินเสวียนเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเข้าเต็มตา

“ไอ้สารเลว ยังจะมองอีก!”

เซียวจื่อเยียนทั้งโกรธทั้งอับอาย แม้แต่น้ำเสียงยังสั่นเครือคล้ายจะร่ำไห้

หลินเสวียนบังคับตนเองให้สงบลง ก่อนคุกเข่าลงกับพื้นอย่างฉับพลัน โขกศีรษะไม่หยุด

“ฮองเฮาเหนียงเหนียงโปรดระงับโทสะ ข้าน้อยบุ่มบ่ามเข้ามา ทำให้เหนียงเหนียงตกพระทัย

เมื่อครู่ข้าน้อยไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น และไม่รู้อะไรเลย ข้าน้อยเพียงมาเทสิ่งปฏิกูล เสร็จแล้วก็จะกลับไปนอน!”

ขณะที่เซียวจื่อเยียนกำลังน้อยเนื้อต่ำใจและอับอาย เสียงนางกำนัลพลันดังมาจากด้านนอก

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเพคะ?”

หลินเสวียนประหม่าเสียจนแทบถึงขีดสุด เขาเงยหน้ามองเซียวจื่อเยียน

เขาจะมีชีวิตหรือตาย ล้วนขึ้นอยู่กับริมฝีปากอิ่มของเซียวจื่อเยียนแล้ว!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป