หลี่เฉิงกังเพิ่งจะเข้าใจแจ่มแจ้ง รีบบอกว่า "มหาวิทยาลัยกวางโจวเป็นมหาวิทยาลัยสำคัญของประเทศ..." จากนั้นเขาก็เล่ารายละเอียดให้ฟัง
"อือ ได้ ฉันรู้แล้ว เออ ช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง? สบายดีไหม?"
แม่ทางปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง "ปีนี้กลับบ้านตรุษจีนไหมล่ะ?"
"แม่ ตอนนี้เพิ่งเดือนมีนาคม จะถามเรื่องนี้มันเร็วไปหน่อยไหม?"
หลี่เฉิงกังพูดทั้งที่งงๆ ไปกับคำถาม
"เหรอ? ปีก่อนตอนตรุษจีนเธอก็ไม่ได้กลับมานี่นา"
แม่ถอนหายใจเล็กน้อย "พูดถึงเธอนะ ตอนนั้นให้ไปเรียนมหาวิทยาลัยไกลๆ เธอก็ดันอยากไป... อือ แต่ว่า ก็ดีอยู่หรอก อย่างน้อยเธอก็ปักหลักอยู่ที่เมืองกวางได้ มีงานทำ มีเมีย ผู้คนแถวบ้านพูดถึงเธอทีไรก็ชมว่าเก่งทั้งนั้น"
"...อือ แม่ ฉันมีธุระต้องจัดการหน่อย เดี๋ยวโทรหาแม่ใหม่นะ"
พอได้ยินแบบนั้น หลี่เฉิงกังรู้สึกใจคอไม่ดี จึงหาข้ออ้างแล้ววางสายไป
ความคิดที่จะกลับบ้านที่เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อครู่ หลังวางสายโทรศัพท์ก็สลายหายไปอย่างสิ้นเชิง
ในฐานะคนไม่กี่คนในอำเภอบ้านเกิดที่สอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำชื่อดัง หลี่เฉิงกังจึงเป็น "ลูกคนอื่น" ในสายตาญาติๆ และเพื่อนฝูงของพ่อแม่มาโดยตลอด เป็นความภาคภูมิใจของพ่อแม่
ถ้ากลับบ้านจริงๆ
ไม่นาน เรื่องหย่าร้าง ถูกไล่ออก ก็จะรู้กันไปทั้งอำเภอแน่นอน
ในอำเภอบ้านเกิด ข่าวลือแพร่กระจายเร็วกว่าอินเทอร์เน็ตเสียอีก
"หืม? เที่ยงคืนครึ่งแล้ว?"
ทิ้งบุหรี่ลงพื้น หลี่เฉิงกังนึกถึงหุ้นที่ลงเงินทั้งหมดไปได้ จึงเปิดดู อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
หลังจากขึ้นเพดาน ตอนนี้กำไรอยู่ที่ราว ๆ หนึ่งพันสี่ร้อยหยวน
ตอนนี้ยอดสั่งซื้อที่อุดอยู่หน้าเพดานมีห้าหมื่นกว่าล็อต เห็นชัดว่าไม่มีทางเปิดออกได้แน่นอน
"ดูเหมือนระบบเทรดของฉันจะถูกต้อง"
หลี่เฉิงกังรู้สึกดีใจเล็กน้อย "เท่ากับได้เงินเดือนหนึ่งสัปดาห์มาแล้ว"
จากนั้น จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ "เอาเถอะ ตอนนี้ก็ไม่มีงานอะไรทำอยู่แล้ว ลองเทรดหุ้นเต็มเวลาเป็นอาชีพดูสักตั้งไหม?"
เหตุผลที่แท้จริงที่เริ่มเล่นหุ้น นอกจากอิสรภาพทางการเงินแล้ว ความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจของหลี่เฉิงกังก็คือ——เขาไม่อยากทำงานประจำแล้ว
การทำงานมาหลายปี ทำให้หลี่เฉิงกังเข้าใจความจริงข้อหนึ่ง
การเป็นลูกจ้าง ไม่มีทางรวยได้
ที่เรียกว่ามั่นคง จริง ๆ แล้วก็แค่มั่นคงในความจนต่างหาก!
ที่สำคัญที่สุด การเป็นลูกจ้างหมายความว่า ชีวิตตัวเองถูกคนอื่นควบคุมอยู่ตลอด
จะทำธุรกิจส่วนตัว หลี่เฉิงกังก็ไม่มีทุน ไม่มีประสบการณ์
นี่แหละคือเหตุผลจริง ๆ ที่เขาก้าวเข้าสู่ตลาดหุ้น
ตลาดหุ้นเอเป็นตลาดที่มหัศจรรย์ ที่นี่เกิดตำนานสร้างความรวยมากมาย
ที่นี่สามารถมีอิสรภาพทางเวลา อิสรภาพทางการเงิน อิสรภาพในชีวิต!
"...ลองสู้ดูสักตั้ง"
หลี่เฉิงกังตัดสินใจในใจ "ถ้าไม่ไหว ค่อยหางานทำ"
ยังไงตอนนี้เขาก็อยู่คนเดียว ไม่ต้องขออนุญาตใคร
แวะร้านอาหารข้างทางกินข้าวง่าย ๆ จานหนึ่ง หลี่เฉิงกังก็เริ่มหาห้องเช่า
จะอยู่โรงแรมทุกวันแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้
จะมีเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหน?
ในฐานะเมืองระดับหนึ่งที่มีประชากรหลายสิบล้าน ราคาห้องเช่าในเมืองกวางไม่ได้ถูกเลย ส่วนใหญ่ต้องเช่าร่วมกับคนอื่น
แต่หลี่เฉิงกังไม่ชินกับการอยู่ร่วมกับคนอื่น โดยเฉพาะคิดว่าคนแปลกหน้าสองคนอยู่ใต้ชายคาเดียวกันมันเก้ๆ กังๆ
ค้นหาออนไลน์อยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เจอโฆษณาหนึ่ง ห้องอยู่เขตไป๋หยุน พื้นที่ห้าสิบตารางเมตร มีเฟอร์นิเจอร์ง่าย ๆ เดือนละหนึ่งพันห้าร้อยหยวน
ราคานี้หลี่เฉิงกังพอจะรับไหว
"สวัสดีครับ ขอถามหน่อย มีห้องให้เช่าใช่ไหมครับ?"
โทรไปตามเบอร์ หลี่เฉิงกังถามอย่างสุภาพ
"อือ ใช่ค่ะ ถ้าอยากดูห้อง รอถึงหกโมงครึ่งเย็นนะคะ"
ปลายสายมีเสียงนุ่มนวลดังมา ฟังแล้วรู้สึกสบายใจ
"ได้ครับ"
หลี่เฉิงกังตกลง
ขึ้นรถเมล์นั่งไปเรื่อย ๆ จนถึงเขตไป๋หยุน พอตกเย็นเจ็ดโมง หลี่เฉิงกังถึงได้เจอเจ้าของห้อง
เธอเป็นหญิงวัยราวสามสิบ ผิวขาว ใส่เสื้อเชิ้ตปกตั้งสีขาว กระโปรงสั้นสีดำ ขาสวมถุงน่องดำดูเรียวยาวได้สัดส่วน
ดูเป็นผู้ใหญ่ ดูมีเสน่ห์ สง่างามและมีเหตุผล
หลี่เฉิงกังเดินตามหลังเธอ อดไม่ได้ที่จะแอบมองสองสามครั้ง
"...ที่นี่แหละ ดูได้เลย"
เจ้าของห้องสาวพูดแนะนำสั้น ๆ หลังเข้าประตู "เฟอร์นิเจอร์ดีหมด ตู้เย็นนี่ก็เพิ่งเปลี่ยนปีที่แล้ว"
ในห้องสะอาดเรียบร้อยมาก มีกลิ่นหอมจาง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นน้ำหอมบนตัวเธอ หรือกลิ่นภายในห้อง
หลี่เฉิงกังแค่มองแวบเดียว ก็รู้สึกพอใจมาก
"ค่าเช่าจ่ายยังไงบ้าง?"
หลี่เฉิงกังลองถาม "จ่ายเป็นรายเดือนได้ไหมครับ? ตอนนี้ผมเงินค่อนข้างติดขัดหน่อย"
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหลี่เฉิงกังอย่างพิจารณา กัดริมฝีปากคิดอยู่นาน
ท่าทางเธอแบบนี้ดูมีเสน่ห์มาก ทำให้หลี่เฉิงกังใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น เขาจึงเลื่อนสายตาไปทางอื่น
"ต้องจ่ายทีเดียวสามเดือน และของในบ้านเพิ่งเปลี่ยนใหม่หมด เธอต้องวางมัดจำสามพันหยวน"
หญิงสาวพูดอย่างจริงจัง "การวางมัดจำเป็นกฎไม่เขียนไว้ในการเช่าห้อง นี่เป็นห้องของฉันเอง ก่อนหน้านี้ฉันก็แวะมาอยู่บ้างบางครั้ง พูดตรง ๆ ฉันไม่อยากเช่าให้ผู้ชาย เพราะผู้ชายมักไม่ค่อยละเอียด ฉันกลัวทำห้องสกปรก"
หลี่เฉิงกังคิดคำนวณ นี่หมายความว่าต้องจ่ายออกทันทีเจ็ดพันห้าร้อยหยวน ตอนนี้ตัวเขานอกจากเงินหย่าห้าหมื่นหยวน ก็มีเงินชดเชยวันนี้สามพันหยวน อีกทั้งเงินในตลาดหุ้นอีกหนึ่งหมื่นกว่า
หมายความว่า ต้องจ่ายออกหนึ่งในสิบของเงินที่มีทันที
สายตาตกไปที่ขาเรียวบางของเธอ หลี่เฉิงกังลังเลอยู่นิดหนึ่ง พยักหน้าพูดว่า "ตกลง"