ฟู่ถิงซื้อบ้านหลังหนึ่งในย่านป่านวานให้เวินลิ่งเจา
“ต่อไปเธออยู่ที่นี่นะ ถ้าฉันไม่มาหา เธอจะจัดบ้านยังไงก็แล้วแต่ใจเธอเลย”
ที่นี่เป็นย่านคนรวยชื่อดัง ผู้คนที่อาศัยอยู่ล้วนร่ำรวยหรือมีฐานะ บ้านในละแวกนี้ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้ง่าย ๆ ยังต้องมีเส้นสายด้วย
แม้เขาจะไม่ได้บอกราคาที่แน่ชัด แต่เวินลิ่งเจารู้ว่าราคาคงสูงถึงหลักร้อยล้านเป็นอย่างน้อย
เขาใจกว้างกับเธอจริง ๆ
“ขอบคุณนะ จริง ๆ ฉันอยู่ข้างนอกกับคุณก็สบายดีเหมือนกัน”
ช่วงหลายวันมานี้เธอตามติดเขาตลอด เขาไปทำงานที่ไหน เธอก็ตามไปที่นั่น กลางคืนก็พักเหมือนเขา ไม่โรงแรมก็คลับ
เธอไม่ได้รู้สึกว่าเป็นปัญหาอะไร เมื่อเทียบกับอยู่บ้านแล้ว ข้างนอกสบายกว่าเป็นไหน ๆ
ฟู่ถิงเห็นสีหน้าใสซื่อของเธอ ของที่ยื่นให้ถึงมือยังไม่เอา จึงพูดอย่างไม่ไว้หน้าว่า “ฉันไม่สบาย”
เหตุผลแรกที่ซื้อบ้านให้เธอ ก็เพราะเธออยู่ที่ตระกูลเวินอย่างอึดอัดจริง ๆ แค่คิดว่าเธอถูกขังอยู่ในนั้นก็ชวนให้สงสารแล้ว อีกเหตุผลคือเธอตามเขาทุกวันคงเบื่อ เลยจัดที่อยู่ให้เธอเสีย ดีกว่าต้องนั่งอุดอู้อยู่ในโรงแรมรอเขา
เวินลิ่งเจาได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ “คุณรำคาญฉัน!”
มิน่าล่ะถึงได้รีบซื้อบ้านให้ ที่แท้ก็เพราะรำคาญที่เธอคอยตามติดจนทำให้เขาทำงานไม่สะดวก
ฟู่ถิงไม่ค่อยโกรธใคร หากมีเรื่องขุ่นเคืองก็ระเบิดออกมาตรง ๆ แต่พอเป็นเวินลิ่งเจา เขามักพูดไม่ออกเพราะอารมณ์ขุ่นมัว อึดอัดจนแทบตายเพราะเธอ