หรงเซี่ยนขยับเข้าไปใกล้เพื่อเรียกร้องความสนใจ หวังให้เธอนึกถึงข้อดีของเขาบ้าง
“น้องสาว ให้พี่ช่วยนะ” เขายื่นมือไปจัดของขวัญเหล่านั้น
จอมมารน้อยปัดมือเขา “หนูทำเองได้”
นี่เป็นของขวัญของเธอ เธอไม่อยากให้ใครแตะ หวงมากทีเดียว
หัวใจของหรงเซี่ยนถูกกระแทกซ้ำอีกครั้ง
ของที่คนอื่นให้มันดีขนาดนั้นเชียว แค่เขาแตะยังไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าในใจเธอเขาก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรนัก
เมื่อจัดของขวัญเรียบร้อย จอมมารน้อยก็ไปเตรียมของตอบแทนสำหรับวันพรุ่งนี้
เธอเข้าใจหลักการให้ของตอบแทนกันมานานแล้ว แน่นอนว่าไม่ควรรับของจากคนอื่นมาเปล่า ๆ
“หนูเอากล่องเล็ก ๆ หกใบ!” จอมมารน้อยสั่งให้พี่เลี้ยงเตรียมกล่องของขวัญสวย ๆ หกใบ
หกใบ... หกใบงั้นเหรอ?
หรงเซี่ยนงุนงง นับเขาเข้าไปด้วยไม่ใช่ต้องมีเจ็ดคนหรือไง?
ทำไมเตรียมแค่หกใบล่ะ?
“นับผิดหรือเปล่า มีเจ็ดคนต่างหาก” หรงเซี่ยนเตือนอย่างระมัดระวัง
จอมมารน้อยเหลือบมองเขาอย่างรำคาญใจเล็กน้อย ก่อนจะนับของขวัญที่ได้รับใหม่อีกรอบโดยใช้นิ้วนับ ของหรงเซี่ยนถูกข้ามไปโดยตรง ไม่นับรวมด้วย “หนึ่ง สอง สาม... หก ก็หกใบนี่นา!”