ในเมื่อทั้งลิ้นทั้งดวงตาสกปรกขนาดนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้ว
เมื่อเห็นแววตาเย็นเยียบของฟู่ถิง เวินลิ่งเจาก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
เธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่รับรองว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่!
เธอแอบชำเลืองมองเขาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
แต่ฟู่ถิงกลับลุกขึ้นยืน “ไปกันเถอะ ไปกินข้าว”
เวินลิ่งเจาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
เขาเพิ่งรับปากว่าจะช่วยเธอจัดการเรื่องนี้ เมื่อเขาเอ่ยปากแล้ว เธอย่อมไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ
ถ้ารู้จักกาลเทศะสักหน่อย มื้อนี้เธอก็ควรเป็นคนเลี้ยง
“ฉันเลี้ยงคุณเอง ถือเป็นการขอบคุณนะ”
ฟู่ถิงเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ “ได้สิ”
พอมาถึงร้านอาหารและเห็นเมนูราคาสูงลิบ เวินลิ่งเจาก็แทบอยากย้อนกลับไปเขกหัวตัวเองเมื่อครู่
เธอ! เลี้ยง! ไม่! ไหว!
ฝืนจ่ายจนหมดได้ก็จริง แต่แทบไม่ต่างอะไรกับหมดตัว
ร้านอาหารแห่งนี้เป็นที่ที่ฟู่ถิงเสนอให้มา เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจงใจหรือเปล่า
ไม่ต้องพูดถึงเธอเลย ต่อให้เป็นเวินเหยียนในตอนนี้ กินมื้อนี้เข้าไปก็ยังแทบกระอัก
กระเพาะของเขาทำจากทองคำหรือไง?
อยากกินเนื้อมังกรหรือไงกัน?!
หัวใจของเวินลิ่งเจาราวกับกำลังหลั่งเลือด ตอนกลางวันที่ถูกหลิวจวิ้นเฟิงดุด่า เธอยังไม่เสียใจเท่านี้เลย
“คุณฟู่...”
ศักดิ์ศรีเป็นสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด ตกพื้นแล้วเก็บขึ้นมาก็จบ แต่ถ้าเงินหมดแล้วก็คือหมดจริง ๆ
“เรา...เราเปลี่ยนไปร้านอื่นดีไหม?” เธอรู้สึกกระดากใจจนสายตากวาดไปทั่ว มองทางไหนก็ได้แต่ไม่มองเขา “ที่นี่...”
“ที่นี่แพงเกินไป!” ในที่สุดก็พูดออกมาได้