เจาเจาขี้เกียจตัวน้อยยังไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเขาในตอนนี้ เอาเข้าจริง…สู้กินเห็ดย่างไม่ได้หรอก…
เธออยากกินเห็ดย่างแล้ว!
มือเล็ก ๆ ลูบท้องตัวเอง เมื่อครู่เพิ่งกินอิ่มแท้ ๆ แต่ปากก็ยังอยากกินจนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
“พี่ชาย หนูอยากกินเห็ดย่าง! อยากกินเห็ดบนภูเขา กินให้หมดทั้งครอบครัวเห็ดเลย”
เจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลเวินอยากได้อะไรก็ต้องได้สิ่งนั้น
เธอจำได้ว่าเห็ดบนภูเขาพอโผล่ขึ้นมาก็ขึ้นเป็นผืนใหญ่ ทั้งครอบครัวอยู่รวมกัน หากกินแต่เห็ดดอกเล็กก็คงโหดร้ายเกินไป กินทั้งเห็ดดอกใหญ่และดอกเล็กให้หมด พวกมันจะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากันในท้องของเธอ
หรงเซี่ยนหัวเราะเบา ๆ แล้วเอื้อมมือไปลูบท้องน้อยของเธอ เจ้าตัวตะกละเอ๊ย
“เมื่อกี้เพิ่งกินมื้อเช้าไปไม่ใช่เหรอ รอกินตอนเที่ยงได้ไหม?”
ร่างกายของเธอไม่ค่อยแข็งแรง กินมากเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวอาหารไม่ย่อย
“แต่ตอนนี้หนูอยากกินแล้วนี่นา”
“กินไหวเหรอ ท้องจะยัดของได้ตั้งเยอะขนาดนั้นที่ไหนกัน” หรงเซี่ยนแกล้งขู่เธอ “กินมากไปแล้วท้องจะไม่สบาย ถึงตอนนั้นก็ต้องไปฉีดยา เจาเจาของเราชอบฉีดยามากใช่ไหม?”
“ไม่ชอบ! ไม่เอา!” คนที่ยอมแพ้เก่งเป็นที่หนึ่งรีบส่ายหัวดุ๊กดิ๊กทันที
เจาเจาขี้เกียจกลืนน้ำลายอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้กลืนเพราะอยากกิน หากแต่กลัวจนต้องกลืนน้ำลาย