หลังเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นแบบนั้น เผยเย่าก็ไม่วางใจให้เธออยู่ในโรงแรมตามลำพังอีกต่อไป
มีคนตั้งมากมายมองอยู่ เธอยังหนีออกไปได้ ตอนนี้ถึงจะจับเธอผูกไว้กับเอวไม่ได้จริง ๆ แต่ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องพาไปด้วย คอยจับตาดูทุกฝีก้าวถึงจะถูก
เวินลิ่งเจาเลยลำบากไปด้วย
ตอนอยู่ในโรงแรม เธออยากกินก็กิน อยากนอนก็นอน แถมยังนอนคว่ำวาดรูปบนพื้นได้ ไม่มีใครมาคอยควบคุม
แต่ตอนนี้เธอต้องตามเผยเย่าไปทำงาน
ทำงาน!
สำหรับเวินลิ่งเจาแล้ว นี่เป็นเรื่องจริงจังมาก เธอจะทำให้เผยเย่าต้องลำบากเพราะตัวเองไม่ได้
เขาคุยธุรกิจกับคนอื่น ประชุมกับคนอื่น ก็เพื่อหาเงิน การหาเงินช่างลำบาก ถ้าเธอไปรบกวนเผยเย่าคงแย่แน่
อีกอย่าง เธอก็ต้องใช้เงิน เท่ากับว่าเขากำลังหาเงินให้เธอด้วย
ดังนั้นเวินลิ่งเจาจึงเตรียมข้าวของไว้มากมาย
เผยเย่ามองคนที่เตรียมพร้อมเต็มที่อยู่ตรงหน้าแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “เวินหนิวหนิว คราวนี้คิดจะเล่นอะไรอีกล่ะ?”
เธอสะพายเป้ใบเล็ก ข้าง ๆ มีกระบอกน้ำวางอยู่ ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้บ้าง แต่ยัดจนพองตุง
พอมองใบหน้าของเธอ ก็เห็นสีหน้าจริงจังราวกับกำลังจะไปเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย กำหมัดแน่นเสียจนทั้งตัวแผ่กลิ่นอายประหม่าออกมา