“เดี๋ยวเราจะไปไหนกันเหรอ?” เวินลิ่งเจาถาม
คนขับรถเปิดประตูให้ เธอค่อย ๆ ยกชายกระโปรงขึ้นรถอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะเปื้อน ทั้งที่จริงเธอชอบชุดนี้มาก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เธอชอบเสื้อผ้าทุกชุดที่นั่น ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ทั้งหมดจะกลายเป็นของเธอ
ราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ ตอนนี้เธอเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุด...อันดับสองของโลกเลยนะ!
แน่นอนว่าอันดับหนึ่งคือเผยเย่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงินซื้อเสื้อผ้าพวกนั้นก็เป็นเงินของเขาทั้งหมด
เผยเย่าเองก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน
ปล่อยให้เธอเลือกเองก็คงเลือกอะไรไม่ถูก สู้ไม่พาเธอเดินชอปปิงต่อ แล้วให้ผู้ช่วยไปจัดซื้อของทุกอย่างที่ผู้หญิงต้องใช้เสียเลยดีกว่า
“มีที่ไหนที่อยากไปไหม? บอกมาตามตรง อยากไปไหนก็พูดมา”
เผยเย่าพบว่านิสัยข้อนี้ของเธอไม่เบาเลย เวลาถามอะไรต้องคอยตื๊อถามซ้ำอยู่หลายครั้งกว่าเธอจะยอมพูดความจริงออกมา ราวกับการบอกความต้องการที่แท้จริงของตัวเองเป็นเรื่องน่าอับอาย
นิสัยข้อนี้ต้องแก้ให้ได้
อยากได้อะไรก็บอกมา อยากทำอะไรก็ลงมือทำ ถึงจะเป็นกระต่ายน้อยซื่อบื้อที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ ก็ต้องกล้าแสดงออกอย่างเปิดเผย ไม่ใช่เอาแต่ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ
“ฉันอยากไปสวนสัตว์ ได้ไหมคะ?” เวินลิ่งเจาครุ่นคิดอย่างจริงจัง แต่ก็คิดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง หางตาเหลือบไปเห็นโปสเตอร์แพนด้ายักษ์ที่อยู่ไม่ไกล จึงเกิดความสนใจขึ้นมา