"พี่เสือ แล้วเราจะทำยังไงดี เจ้าหนุ่มนั่นขึ้นมาแล้วนะ" ลูกน้องคนหนึ่งพูดกับเสือดำด้วยความหวาดกลัว
สิ้นเสียง ประตูก็เปิดออก เจียงเฮ่าเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
"ถึงเวลาเจ้ารักษาสัญญาได้แล้ว" เจียงเฮ่ามองเสือดำด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าจำได้ว่าเจ้ายังให้สัญญาพิเศษอีกข้อหนึ่งไว้ ถ้าข้าชนะ เจ้าต้องคุกเข่าเรียกข้าว่าปู่"
ที่เขาบอกให้เสือดำรักษาสัญญาพิเศษ มิใช่ต้องการดูถูกเหยียบย่ำเสือดำ เพียงแต่เห็นว่าคนเราควรซื่อสัตย์ รักษาคำพูดของตัวเอง ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่พูดออกไป มิเช่นนั้นก็เท่ากับเป็นการหลอกลวงล้อเล่นกับเขา
เสือดำไม่ได้ตอบเรื่องสัญญา แต่จ้องเจียงเฮ่าด้วยดวงตาเปี่ยมโทสะและความกระหายเลือด "ไอ้หนุ่ม เจ้ามีฝีมือดีจริง ทำให้ข้าต้องมองเจ้าใหม่ ข้าเสือดำตั้งแต่เข้าสู่วงการมา ยังไม่เคยเสียเปรียบหนักถึงเพียงนี้ เจ้านี่แน่จริง!"
"เจ้าคิดจะผิดคำพูดหรือ?" เจียงเฮ่าจ้องเสือดำ น้ำเสียงเย็นเยียบ ปล่อยจิตสังหารออกมา
สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือคนไม่รักษาสัญญา จะไม่สัญญาก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อให้สัญญาแล้วต้องรักษา
"ผิดคำพูด!" เสือดำหัวเราะลั่น "ข้าเสือดำตั้งแต่เริ่มอยู่บนถนน ไม่เคยรู้ว่าสัญญาคืออะไร ในสายตาข้า สัญญาก็แค่ตดเท่านั้น" เขาหยุดหัวเราะ แล้วชี้นิ้วไปที่เจียงเฮ่า พูดทีละคำว่า "ข้าจะบอกให้ ข้าตอนนี้ไม่ชอบหน้าเจ้ามาก อยากให้เจ้าตายก็แค่นั้น" พูดจบก็ล้วงปืนพกออกมาจากเอว จ่อปากกระบอกปืนสีดำทะมึนไปที่เจียงเฮ่า
จางขุยและซุนซินเดิมคิดว่าเจียงเฮ่าเก่งกาจขนาดนี้ เสือดำคงยอมอ่อนข้อ แต่เห็นเสือดำชักปืน สองคนก็ตกใจแทบสิ้นสติ
เจียงเฮ่าต่อยตีเก่งก็จริง แต่พวกเขาคิดว่าความเร็วของกระสุน ต่อให้เจียงเฮ่าสู้รบเก่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
อย่างที่ว่าไว้ว่า แม้แต่วรยุทธ์สูงส่งก็ยังกลัวมีดทำครัว นับประสาอะไรกับปืน
เจียงเฮ่าส่ายหัว ถอนหายใจอย่างจนใจ "ข้าไม่อยากฆ่าคนจริง ๆ แต่ทำไมเจ้าถึงต้องบีบบังคับข้าด้วย!"
เขาไม่อยากฆ่าคนจริง ๆ ยิ่งในบาร์ที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดและผู้คนมากมายแบบนี้
"ใกล้ตายแล้วยังจะพูดโอ้อวดอีก!" เสือดำพูดด้วยโทสะ "ข้าจะส่งเจ้าไปพบย่าเจ้าเดี๋ยวนี้!" พูดจบก็เหนี่ยวไกปืน
ฟิ้ว!