"เจ้ารู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน" เฟิงวั่นหมิงถามขึ้นด้วยใบหน้าตกตะลึง "นี่มันเอกสารชั้นความลับของกองทัพเชียวนะ"
เจียงเฮ่าไม่ได้ตอบตรงไปตรงมา แต่มองเฟิงวั่นหมิง "ลุงเฟิง ลุงกับพ่อของข้าเคยเป็นสมาชิกหน่วยจู่โจมอินทรีหัวโล้น ลุงน่าจะรู้เหตุการณ์ทั้งหมดดี"
เฟิงวั่นหมิงนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนเอ่ยว่า "เฮ่าจื่อ เรื่องพวกนี้เจ้าไม่รู้เสียดีกว่า การรู้อาจไม่ใช่เรื่องดี"
"ไม่ว่าดีหรือร้าย ข้าต้องรู้ ในฐานะลูกผู้ชาย หากแม้แต่ประวัติของพ่อแม่ยังไม่รู้ ใครคือศัตรูก็ไม่รู้ แล้วจะสมกับเป็นลูกได้อย่างไร" เจียงเฮ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หลังจากเฟิงวั่นหมิงเงียบไปอีกเนิ่นนาน เขามองเจียงเฮ่าแล้วค่อย ๆ เอ่ยว่า "25 ปีก่อน เราได้รับคำสั่งให้ไปมณฑลอวิ๋นหนานช่วยเขี้ยวมังกรและตำรวจล้อมจับพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ ฉายาหมาป่าพิษ
ตอนแรกราบรื่นดี หน่วยร่วมของเราไม่เพียงทำลายโรงงานผลิตยาทั้งหมดของหมาป่าพิษในอวิ๋นหนาน ยังจับตัวและสังหารสมาชิกองค์กรค้ายาได้จำนวนมาก ทว่าตอนล้อมจับรอบสุดท้าย กลับปล่อยให้หมาป่าพิษและแกนนำอีกสองสามคนฉวยโอกาสหนีข้ามพรมแดนออกไปนอกประเทศ"
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเฟิงวั่นหมิงเผยแววทุกข์ระทม นัยน์ตาเปล่งประกายน้ำตา
เงียบไปครู่หนึ่งจึงกล่าวต่อ "ผู้บังคับบัญชาสั่งให้เรายกเลิกการไล่ล่า แต่พ่อของเจ้าไม่ยอม ฝืนคำสั่ง นำหน่วยของเราข้ามพรมแดนติดตามไป ไม่คิดว่าระหว่างทางจะถูกกลุ่มของหมาป่าพิษดักซุ่มโจมตีไว้ก่อนแล้ว เราสูญเสียเพื่อนร่วมทีมที่รักกันดั่งพี่น้องไปสองคน พ่อของเจ้าก็บาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยข้าด้วย"