เฉินไห่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ คราวหน้าไปเยี่ยมพี่ใหญ่ฉันจะพานายไปด้วย นายเป็นพี่น้องฉัน ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องพาไปพบอยู่ดี”
“ขอบคุณพี่ไห่ที่ให้โอกาสผมได้ไปคารวะท่านหง!” เจียงเฮ่าเอ่ยด้วยสีหน้าซาบซึ้ง
“พี่น้องกันเอง จะขอบคุณอะไรกัน!” เฉินไห่โบกมือ ไม่คิดอะไร
สิ่งที่ทำให้เจียงเฮ่าโล่งใจคือ จนกว่างานเลี้ยงจะเลิกรา อีกู่ก็ไม่ได้ลงมือ ทว่าเขาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกู่ในงาน เห็นได้ชัดว่าอีกู่ออกไปก่อนแล้ว ไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาอีก
ส่วนอีกู่หายไปไหน เจียงเฮ่าเองก็ไม่รู้ แต่เขามั่นใจอยู่เรื่องหนึ่ง ตราบใดที่อีกู่ยังไม่ได้แก้แค้น ก็ไม่มีทางออกจากปากงู
…………
หลังงานเลี้ยงเลิกรา ถังเซิงหรงกลับขึ้นรถแล้วพูดกับอันตัววานที่นั่งข้างๆ ว่า “ที่ปรึกษา ท่านว่าเรื่องที่อิ กู่ มือสังหารระดับสุดยอดของวงการมาที่ปากงู เป็นเรื่องจริงหรือไม่ ไม่อย่างนั้นหลายวันมานี้พวกเราเตรียมการไว้มากมาย ก็ยังไม่เห็นมือสังหารคนนั้นโผล่มาเลย”
อันตัววานกล่าวว่า “เรื่องนี้รายงานโดยผีเสื้อดำ คาดว่าคงไม่ผิด ส่วนสาเหตุที่อีกฝ่ายยังไม่ลงมือกับข้า เรื่องนี้ก็ตอบไม่ได้แล้ว”
“แม้ว่าข้าจะไม่เกรงกลัวเจ้าอีกู่คนนี้ แต่การที่มีระเบิดเวลาลูกหนึ่งซุ่มอยู่รอบตัวตลอดเวลาเช่นนี้ ก็ชวนให้รำคาญใจจริงๆ!”
“ที่ปรึกษา วางใจเถิด ข้าได้ส่งคนจำนวนมากไปสืบหาอย่างลับๆ แล้ว แค่เจ้าอีกู่นั่นโผล่หัวออกมาเมื่อไหร่ ก็ถึงคราวตายของมัน” ถังเซิงหรงปลอบใจ