"อย่าดันทุรังโต้เถียงอีกเลย การมาที่นี่ของนายก็คือการมาหาที่ตายชัด ๆ " เฟิงอีอวิ๋นพยายามข่มความกลัวที่มีต่อผีดำเอาไว้ ก่อนจะอดรนทนไม่ไหวตะโกนใส่เจียงเฮ่า "ทำไมนายไม่แจ้งตำรวจ? ถ้าตอนนั้นแจ้งตำรวจ เรายังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่บ้าง"
เจียงเฮ่าชายตามองเฟิงอีอวิ๋นแวบหนึ่ง พลางกล่าวอย่างเย็นชาว่า "เมื่อข้ามาแล้ว ย่อมพาเจ้าออกไปจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน"
"นายยังพูดจาโอ้อวดไม่รู้จักตายอีก" เฟิงอีอวิ๋นรู้สึกโกรธจัดขึ้นในใจ คิดไม่ถึงว่าเจียงเฮ่าจะโง่เขลาถึงเพียงนี้ บนพื้นมีแต่ศพคนที่ถูกผีดำฆ่าทิ้ง สถานการณ์ชัดเจนถึงเพียงนี้ แต่เจียงเฮ่ายังปากแข็ง
"อีอวิ๋น เธอด่าได้ดีจริง ๆ ที่พวกเราถูกจับมาวันนี้ ก็เพราะเจียงเฮ่าก่อเรื่อง ไปฆ่าพี่ชายของท่านรอง หากไม่ใช่เขา แล้วชีวิตของพวกเราจะถูกคุกคามร้ายแรงถึงเพียงนี้ได้ยังไง" วั่นจื้อหมิงยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเดือดดาล "ที่เขามาช่วยเธอ ก็ต้องไม่หวังดีแน่ คิดแผนสวยหรูไว้"
เจียงเฮ่าไม่อยากสนใจคนทั้งสอง หันไปมองผีดำพลางกล่าวเรียบ ๆ ว่า "ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่รู้จักคว้าไว้ งั้นก็อย่าโทษข้าเลย"
"อีอวิ๋น ฟังสิ เจียงเฮ่านี่ยังบ้าบิ่นพูดจาเหลวไหลอีก มันช่างโง่เขลาที่สุด ทำร้ายทั้งคนอื่นและตัวเอง" วั่นจื้อหมิงมองเฟิงอีอวิ๋น ชี้หน้าเจียงเฮ่าอย่างเดือดดาล
"เขาอยากหาที่ตายก็ปล่อยให้เขาตายไปเถอะ" เฟิงอีอวิ๋นเองก็ขี้เกียจสนใจ นึกถึงว่าตัวเองกำลังจะถูกย่ำยี ใจของนางก็ราวกับตายไปแล้ว