ขึ้นรถออกจากโรงแรมมาแล้ว เฟิงเฮ่าหมิงก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเจียงเฮ่าแล้วเอ่ยถามว่า “พูดตามตรงเถอะ ทำไมเฉินมีดใหญ่ถึงยำเกรงนายนัก ถึงขั้นเรียกนายว่าคุณเจียง แถมยังยอมต่อกรกับอีกาและลงมือฟันลูกน้องตัวเองบาดเจ็บอีกหลายคน”
“นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของผม บอกไม่ได้หรอก” เจียงเฮ่าพูด
“เป็นอย่างที่ลูกพี่ลูกน้องผมบอกจริง ๆ หรือเปล่า ว่านายมีเรื่องลับของเฉินมีดใหญ่ไว้ในมือ เลยทำให้เขายำเกรงนายขนาดนั้น แต่ผมไม่เชื่อหรอกนะ”
ตอนนี้เฟิงเฮ่าหมิงยิ่งพบว่า ยิ่งตนได้ใกล้ชิดกับเจียงเฮ่ามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมองอีกฝ่ายไม่ออกมากขึ้นเท่านั้น
ตั้งแต่ขับรถสไตล์ล้ำราวกับเทวดา ดื่มเหล้าได้ไม่รู้จักหมด กระหน่ำอีกา ไปจนถึงความยำเกรงของเฉินมีดใหญ่ ไม่ว่าเมื่อไหร่เจียงเฮ่าก็ยังคงสีหน้าราบเรียบราวผิวน้ำ นิ่งสงบและหนักแน่น มีแค้นต้องชำระ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร
“ถ้าลูกพี่ลูกน้องนายบอกแบบนั้น ก็ถือว่าใช่แล้วกัน!” พูดจบเจียงเฮ่าก็หันไปมองนอกหน้าต่างรถ ชัดเจนว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้อีกต่อไป
เฟิงเฮ่าหมิงพยักหน้า แล้วเปลี่ยนเรื่อง “เงินรางวัลตั้งเยอะแยะนี่ จะแบกกลับบ้านแบบนี้เลยหรือ ให้นายไปฝากแบงก์ดีไหม”
“ไม่ต้อง!” เจียงเฮ่าส่ายหน้า
………………
หลังจากเจียงเฮ่ากับเฟิงเฮ่าหมิงกลับถึงบ้าน ก็พบว่าเฟิงจื่อถงก็กลับมาแล้ว
“พี่ กลับมากับเจียงเฮ่าได้ยังไง”
เฟิงจื่อถงเดินมาหยุดตรงหน้าเฟิงเฮ่าหมิง ถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“จื่อถง พี่ชายเจ้ากับเฮ่าจื่อกลับมาด้วยกันไม่ได้หรือ” เฟิงวั่นหมิงนั่งจิบชาอยู่บนโซฟาไปด้วย ยิ้มไปด้วย
“ก็ไม่ได้น่ะสิ!” เฟิงจื่อถงจ้องตาโตใส่เฟิงเฮ่าหมิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงงอน ๆ ว่า “ได้ยินแม่บอก เมื่อเช้าพี่ยังอุตส่าห์ขับรถไปส่งเจียงเฮ่าที่บ้านพี่สาวอีก”