"นายวิ่งแบบนี้ต่อไป ฉันว่าคงได้แค่ที่โหล่แน่!" เจียงเฮ่าเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
เฟิงเฮ่าหมิงกำลังหงุดหงิดที่เจียงเฮ่าก่อเรื่องจนถูกเหมยเสี่ยวหู่แกล้งอยู่แล้ว ตอนนี้เจียงเฮ่าไม่เพียงไม่รู้สำนึกผิด ยังมาพูดจาเยาะเย้ยซ้ำเติม ทำให้เขาโกรธจัดทันที: "นายไม่เห็นหรือไอ้บ้าข้างหน้านั่นจงใจเล่นงานพวกเรา ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงอันดับเลย แค่จะลงเขาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนยังเป็นปัญหา"
"ถ้านายแน่ นายก็มาสิ!"
เฟิงเฮ่าหมิงรู้ว่าเจียงเฮ่าเป็นบ้านนอกมาจากภูเขา ไม่มีทางขับรถเป็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรถแข่ง เขาพูดแบบนี้ก็เพื่อเยาะเย้ยอีกฝ่าย
"งั้นนายไปนั่งข้างหลัง ฉันขับเอง!" เจียงเฮ่าพูด
เฟิงเฮ่าหมิงพูดด้วยความโกรธเคือง: "นายขับรถเป็นรึไง ยังจะมาขับอีก! ขับรถน่ะเป็นเรื่องของเทคนิค คันเร่ง พวงมาลัยดูเหมือนง่าย แต่พอลองทำจริงมันต้องใช้ทั้งทักษะและประสบการณ์"
เจียงเฮ่าไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เขาปลดเข็มขัดนิรภัยของเฟิงเฮ่าหมิงออกโดยตรง
"นายปลดเข็มขัดฉันทำไม? อยากให้ฉันตายรึไง!" เฟิงเฮ่าหมิงทำท่าตื่นตระหนก
บนถนนเขาที่เต็มไปด้วยทางโค้งหักศอก การปลดเข็มขัดนิรภัยก็เหมือนกับปลิดชีพ
สิ้นเสียงเขาพูด เจียงเฮ่าก็ปรับเบาะของเขาลงนอนทันที ร่างของเฟิงเฮ่าหมิงเอนตามเบาะกลายเป็นท่านอนหงาย มือทั้งสองหลุดจากพวงมาลัย เท้าทั้งสองก็พ้นจากคลัตช์และเบรก
"นายมันบ้าไปแล้วรึไง!"
เฟิงเฮ่าหมิงแสดงสีหน้าหวาดกลัว พยายามลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อกลับมาควบคุมรถอีกครั้ง เพราะข้างหน้าอีกหนึ่งร้อยเมตรก็เป็นทางโค้ง
ยังไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้น มือใหญ่ของเจียงเฮ่าก็จับที่ท้ายทอยของเขาอย่างแรง ยกขึ้นเหมือนจับไก่ตัวเล็กๆ แล้วโยนไปที่เบาะหลัง
จากนั้นเจียงเฮ่าก็กระโดด จากเบาะผู้โดยสารตอนหน้าอย่างนิ่มนวลราวกับปลาไหล เลื่อนตัวไปนั่งที่เบาะคนขับ
ตั้งแต่ปลดเข็มขัด ปรับเบาะ จนสุดท้ายกระโดดไปที่เบาะคนขับ ทุกอย่างลื่นไหลราวกับสายน้ำ นิ่มนวลกลมกลืน
เฟิงเฮ่าหมิงตะลึงในพละกำลังอันมหาศาลของเจียงเฮ่า แต่วิกฤตตรงหน้าทำให้เขาไม่มีเวลาตกใจ รถอยู่ห่างจากทางโค้งรูปตัวเอสข้างหน้าไม่ถึงสิบเมตรแล้ว